Kıbrıs Barış Harekatı 20 Temmuz 1974’te başlamıştı. Yıllarca Türk askerini beklerken katliamlara uğradılar. İşte onlardan birisi de 19 Mart 1964’te şehit edilen Hüseyin Niyazi Hasan’dı. Eşinin şehit olduğunu gören Nevcihan Hanımın çığlığı bütün Ada’yı kaplamıştı. O an çekilen fotoğrafı afiş oldu, kitap kapağı oldu. Rumlar Nevcihan Hanımı daima Rum bayanı olarak tanıttı. Şimdi de heykelini yaptırıyorlar.
Tarih, sırf askeri cephelerde kazanılan zaferlerle ya da kaybedilen topraklarla yazılmaz. Bazen tek bir fotoğraf karesi, bir halkın yaşadığı topyekun trajedinin, uğradığı haksızlığın ve maruz kaldığı dezenformasyonun en yalın vesikası haline gelir. Kıbrıs, Türk uğraş tarihinin en üzüntülü sembollerinden biri olan o meşhur “yas tutan kadın” fotoğrafı, tam da bu türlü bir gerçek gayretinin merkezinde duruyor.
Nevcihan Oluşum, Rum olarak tanıtıldı.
YAPILAN ALÇAKLIK
Kıbrıs Rum Yönetimi ve onun siyasi uzantıları, yıllardır memleketler arası kamuoyunu aldatmak, genç nesillere Türk düşmanlığı aşılamak hedefiyle hudut tanımayan bir kara propaganda yürütüyor. Bunun son perdesi, Lefkoşa’nın en işlek meydanlarından birine dikilmesi planlanan sözde “savaş hatalarına maruz kalan Rum bayanları anıtı” ile bir defa daha sahneye konmak isteniyor.
1958-1974 yılları arasında Ada’yı kana bulayan; Kumsal’da, Ayvasıl’da, Taşkent’te, Atlılar’da, Sandallar’da, Muratağa’da ve Aleminyo’da savunmasız Türk sivilleri toplu katliamlarla hayattan koparan zihniyet, bugün kendi günahlarını gizlemek için akıl almaz bir sahtekarlığa sığınıyor. O sebeple bu yeni anıt teşebbüsü şaşırtan değil; asıl vahim olan, gerçekler tekraren yüzlerine vurulmasına karşın bu büyük palavrası ısrarla sürdürebilme cüretleridir.
Bahse husus sahtekarlık, İrlanda asıllı ünlü İngiliz savaş fotoğrafçısı Don McCullin tarafından çekilen ve World Press Photo arşivlerinde 1964 “Yılın Fotoğrafı” seçilen o tarihi kareyle ilgilidir. Rum idaresi, belediyeleri, AKEL üzere siyasi partileri ve hatta birtakım kelamda bilim insanları, bu fotoğrafı pervasızca afişlerine ve kitap kapaklarına taşımaktadır. Afişlerdeki argüman tek bir palavraya dayanır: “1974’te Türkiye’nin acılara boğduğu bir Rum bayanı.” Hem öldür, hem de kurbanı kendi kirli siyasetine alet et! Bu türlü bir alçaklığın dünyada bir diğer örneği var mıdır?
ACIYLA O ÇIĞLIĞI ATTI
Oysa milletlerarası arşivlerde gerçeğin ismi, adresi ve tescili nettir. O fotoğraftaki bayan, ömrünü Kıbrıs Türk halkının haklı davasına adamış, birkaç yıl evvel aramızdan ayrılan şehit eşi Nevcihan Oluşum’dur. Olayın tarihi ise sav edildiği üzere 1974 değil, 19 Mart 1964’tür. Nevcihan Ana, şimdi 33 yaşındayken ve karnında üçüncü çocuğunu taşırken, Rum çetelerinin Gaziveren köyüne düzenlediği hain hücumda kahramanca direnen ve şehit düşen eşi Hüseyin Niyazi Hasan’ın acısıyla o çığlığı atmıştır.
World Press Photo resmi kayıtlarında bu vesika şu açık tabirle tescillidir: “Ghaziveram/Gaziveren, Cyprus. A Turkish woman mourns her dead husband” (Gaziveren, Kıbrıs. Bir Türk bayanı ölen kocası için yas tutuyor.)
YALANLAR VE GERÇEKLER
Bu büyük sahtekarlık, Londra’da yaşayan gurbetçi Kıbrıs Türklerinin kararlı uğraşıyla İngiliz basınında, bilhassa “The Times” gazetesinde deşifre edilmiş; fotoğrafçı Don McCullin de kendi açıklamalarında gerçeğin altını birçok kere çizmiştir. Buna karşın, barış havarisi kesilen Rum örgütleri bu görseli Türk askerini suçlamak için barbarca kullanmaya devam etmektedir. İşin daha acı tarafı, Niyazi Kızılyürek üzere isimlerin yazıp bastığı kitapların kapağına bu resmi koyup, fotoğrafçının ismini zikredip, eşi Rumlar tarafından katledilen bir Türk anası olduğunu sinsice gizlemesidir. İşte kelamda bilimselliğin bittiği, ideolojik körlüğün başladığı yer tam olarak burasıdır.
Nevcihan Oluşum, 2018 yılında 87 yaşında vefat etti. Gaziveren’de toprağa verildiğinde, geride yalnızca onurlu bir isim değil, Rum palavralarının yüzüne tokat üzere çarpan canlı tanıklıklar bıraktı.
Hazırlanan “Cyprus Conflict: A Thousand Words; The Voice Behind the Image” belgeselinde şahsen kendi sesinden ve oğullarının ağzından dökülen feryat, bu Ada’da asıl kimin zulme uğradığını, hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak formda kanıtlamaktadır.
BARIŞ YALANLA İNŞA EDİLEMEZ
Kıbrıs’ta kalıcı bir huzur ve barış iklimi arzulanıyorsa, bu yol her şeyden evvel dürüstlükten ve tarihi gerçeklerle yüzleşmekten geçer. Bir bayanın, bir annenin en mahrem, en ağır acısını çalıp, onu katledenlerin safına montajlamak insanlık onuruna ve savaş ahlakına sığmaz.
Rum idaresi; işlediği tarihî hatalardan utanmak, şehit ettiği Hüseyin Niyazi’lerden, acısını yağmaladığı Nevcihan Oluşum’lardan ve toplu mezarlara gömdüğü günahsız Türk halkından özür dilemek zorundadır. Yalanlarla örülü anıtlar ve heykeller, hakikatin sarsılmaz duvarına çarparak yıkılmaya mahkûmdur.
TÜRK DÜŞMANLIĞI AŞILIYORLAR
1974 Kıbrıs Barış Harekatı sırasında mücahit olarak vazife yapan, daha sonra devlette kıymetli vazifelerde bulunan muharrir Sabahattin İsmail, Rumların palavralarını her fırsatta gündeme getiriyor. İsmail, Rum idaresine şöyle seslendi:
“Gerçekten bu Ada’da barış istiyorsanız, yaptığınız bu sahtekarlığa artık son verin, cinayetlerinizden utanın, bu palavrası durdurun, Türk düşmanlığı aşılayan anıt ve heykelleri kaldırın, 1963’ten beri tüm Türk köylerinde işlediğiniz cinayetler ve toplu katliamlar için Türk halkından özür dileyin!
Rum idaresi, 1974’te kelamda ‘savaş suçlarına’ maruz kalan Rum bayanlarını anmak için bir anıt dikme kararı aldı. Lefkoşa’da, en işlek meydanlardan birine dikilecek anıtla, genç nesillere Türk düşmanlığı aşılamayı hedefliyorlar.
Grivas üzere eli kanlı faşist bir katilin ve onlarca cani EOKA’cının heykellerini her tarafa diken Türk düşmanı bir idareden diğer türlüsü beklenemezdi. O sebeple şaşırmadım. Asıl şaşırdığım, ben ve birçok kişi tekraren palavralarını yüzlerine vurmamıza, gerçeği haykıran belgeseller yapılmasına ve hatta bu hususta İngiliz basınında da yaptıkları sahtekarlığı teşhir eden yayınlar çıkmasına rağmen, hala büyük bir palavrası ısrarla yaymalarıdır.”