MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, partisinin küme toplantısında konuştu. Avrupa Parlamentosu’nun raporuna reaksiyon gösteren Bahçeli’nin açıklamalarından öne çıkanlar şöyle oldu;
“Bazen bir devlet liderinin masaya geç gelişi, bazen rastgele söylenmiş üzere kılıfına uydurulan bir cümle; yıllardır saklanan, sessizliğini koruyan ve sırasını bekleyen güç tahakkümünü; bazen bir parlamento raporu, ateş bacayı sarınca hatırlanan dostluk cümlelerinin arkasına gizlenmiş, yılların kiniyle bıçak üzere bilenmiş eski hasımlıkları gözler önüne serer, niyetleri ele verir. Son günlerde yaşananları bu zaviyeden görmek lazımdır. Fransa’da G7 önderleri bir araya gelmiştir.
Zirvenin gündem başlıkları kağıt üzerinde oldukça kabarıktır. Global iktisadın atılan bombalar ile imzalanan mutabakatlar arasında sıkışmış kırılgan seyri, Ukrayna savaşının Avrupa güvenliğinde açtığı ve derinleşen gedik, Hürmüz Boğazı üzerinde güç yolları ile dünya ticaret hayatının seyir güzergahının üzerine çöken belirsizlik, siyasi ve ekonomik gelişmelere bağlı olan sistemsiz göç telaşları, tıpkı fotoğraf karesine sıkışmıştır. Ancak bütün bu ağır gündemlerin üstüne Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Trump’ın çalışma toplantısına girerken söylediği “patron benim” kelamı damga vurmuştur.
“AVRUPA WASHINGTON GÖLGESİNDEN ÇIKAMAMIŞTIR”
Bu kelam yüzeysel söylenmiş bir cümle değil. G7 masasındaki güç istikrarını, İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana Avrupa’nın omzuna çöken ve tüm bu ışıltılı Batı güzellemelerinin saklayamadığı güvenlik bağımlılığını ve transatlantik bağların gerçek mahiyetini gösteren ibretlik bir itiraftır.
Bu kelam, ortak pahalar perdesinin arkasındaki çarpık gerçeği, gerçek aynasından gözlerimizin önüne serilen güç gösterisini işaret etmektedir. Avrupa yıllardır stratejik özerklikten bahsetmektedir. Ancak birebir Avrupa kendi savunma, siyasi ve iktisadi mimarisini hâlâ Washington’ın gölgesinden çıkaramamıştır.
“TÜRKİYE’NİN EGEMENLİK SAHASINA İTİRAZ ETMEYE KALKIŞANIN ALNINI KARŞILARIZ”
NATO Genel Sekreterinin açıklamaları ortadadır. Birebir Avrupa, Amerika Birleşik Devletleri’nin Avrupa’daki askeri katkılarının azaltılacağını açıkladığı bir devirde kendi güvenlik boşluğunu nasıl dolduracağını kara kara düşünmektedir. Ne çarpıcı bir tezattır ki Avrupa yıllardır Türkiye’ye demokrasi, hukuk, güvenlik ve dış politika dersi vermeye kalkmakta; rapor kılıfına sokulmuş ithamları, yaptırım imaları ile süslenmiş tehditleri, Türk ve Türkiye aykırısı muhaliflerin bayatlamış ezberlerini ısrarla tedavüle sürmektedir. Yani Avrupa kendi meskeninin duvarındaki çatlağı görmüş lakin hâlâ Türkiye’nin kapısına rapor çivileme isteğinden vazgeçmemiştir. Kendi zaaf ve basiretsizliklerini örtmek için rapor kumaşından yanlışlarına perde biçmeye, itham ipliğiyle tazyik nakışı işlemeye, ikili standart söküğünü insan hakları türküleriyle yamamaya çalışmaktadır. Ne var ki bu yamalı bohçadan ne gerçek çıkar, ne adalet çıkar, ne de Türkiye’ye istikamet çizecek bir irade çıkar. Dalgınlık uykusundan hülyalara dalanlar güzel duysun. Kin nöbetinde bekleyenler kulağını açsın ve işitsin. Türk milletine biçim verecek terzi daha anasının karnından doğmamıştır.
İşte karşımızdaki bu sefil tablo artık yorum kaldırmayacak biçimde ortadadır. Bugün bu tablonun bir tarafında, Türkiye’nin NATO içindeki yükünü, savunma endüstrisindeki yükselişini, göç idaresindeki rolünü, güç yollarındaki yerini, Karadeniz’den Kafkasya’ya, Doğu Akdeniz’den Orta Doğu’ya uzanan jeopolitik bedelini kabul etmek zorunda kalan Avrupa vardır. Öteki tarafında ise Türk yargısını amaç alan, gözümüzün parıltısı Ülkü Ocaklarımıza kara çalan, Mavi Vatan davamızı hor gören, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin hükümran eşitliğini ve Kıbrıs Türklüğünün varlığını yok sayan Avrupa vardır. Türkiye’nin egemenlik alanına itiraz etmeye kalkışanın alnını karşılarız. Türk milletine kafa tutmaya çalışanların kafalarına vura vura kim olduğumuzu öğretiriz.
Türkiye-Avrupa alakalarının tarihi de bu çelişkilerle doludur. Türkiye’nin Avrupa ile münasebeti dün başlamamıştır. 1959 yılında başlayan müracaat süreci, 1963 tarihli Ankara Anlaşması ile hukuksal tabana kavuşmuştur. 1970 tarihli Katma Protokol, 1995 tarihli Gümrük Birliği, 1999 tarihli Helsinki Zirvesi’nde adaylık statüsünün kabulü ve 2005 yılında müzakerelerin başlaması bu uzun yolun kilometre taşlarıdır. Ancak Avrupa Birliği, Türkiye’ye verdiği kelamların gereğini hakkıyla yerine getirmek yerine süreci kimi üyelerin dar hesaplarına, Rum-Yunan vetolarına, siyasi önyargılara ve pas tutmuş ideolojik şablonlara teslim etmiştir. Vize serbestisi yıllardır bekletilmiştir. Gümrük Birliği’nin güncellenmesi kaplumbağa yavaşlığında ağırdan alınmıştır. Müzakere başlıkları siyasi münasebetlerle bloke edilmiştir.
“TÜRK YARGISI, BRÜKSEL SALONLARINDA YAZILAN RAPORLARIN HİMAYESİNDE KARAR VERMEZ”
Peygamber Efendimiz Hazreti Muhammed’in bizlere öğütlediği üzere ahde vefa imandandır. İslam’ın parıltısından nasibini almamış, adaletin rahmet iklimine sırtını dönmüş, Müslüman Türk milletine karşı asırlık önyargılarını her fırsatta dışa vuran küffar nereden bilecektir vefayı? Mescitlerimize akın olduğunda susanlara, büyük kitabımız Kur’an-ı Kerim’e yönelik alçak provokasyonları tabir özgürlüğü ismi altında pazarlayanlara, başörtülü bayanlarımızın inancını yaşama çabasını görmezden gelen gafillere, Avrupa kentlerinde yükselen İslam düşmanlığını keyifle seyreden bozgunculara kelamın namus olduğunu nasıl anlatacağız? Kıbrıs’ta Rum tarafını bütün adanın temsilcisi üzere Avrupa Birliği’ne alanlar, hakka saygısı nereden anlayacaktır? Eğri cetvelden gerçek çizgi çıkmaz. Avrupa Parlamentosunun 2025 yılı Türkiye Raporu da işte bu eğri cetvelle çizilmiş bir metindir. Bu rapor bağlayıcı olmayabilir. Ama taşıdığı siyasi niyet bakımından üzerinde dikkatle durulması gereken bir evraktır. Raporun en vahim kısımlarından biri de yargı gücümüzü abluka altına alma teşebbüsüdür. Türkiye’nin yargı erkine uzatılmış arsız, sapkın ve umarsız dalalet lisanı sıradan bir tenkit kapsamında yorumlanamaz. Devam eden yargı süreçlerini siyasi saiklerle yorumlamak, bağımsız Türk mahkemelerini yönlendirmeye kalkmak vesayet isteğidir, tahakküm dileğidir. Ulu Türk yargısı, Brüksel salonlarında yazılan raporların himayesinde karar vermez. Türkiye Cumhuriyeti, dış aktörlerin tehdit, telkin ve terbiye imalarıyla yüzü Batı’ya çevrilip hizaya getirilemez. Herkes ayağını denk alacak, haddini bilecek, yerini güzel belleyecektir. Bize hudut ötesinden ayar vermeye kalkan her kim varsa, Türkiye Cumhuriyeti’nin hürriyetine ve egemenliğine yan gözle bakmamayı o denli ya da bu türlü öğrenecektir.
Değerli dava arkadaşlarım, Avrupa Parlamentosu raporunda hepimizin yetiştiği o kutlu ocağa, göz aydınlığımız, gönül ferahlığımız olan Ülkü Ocaklarına yönelen tabirler de eski bir hasımlığın yeni kılığa sokulmuş hâlidir. Bu problem yeni değildir. Dün Washington’da Ülkü Ocaklarına evrak açmaya çalışanlar vardı. Bugün Brüksel’de birebir karalama faaliyetini rapor satırlarına iliştirenler vardır. Dün Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisinde, 2022 tarihli Ulusal Savunma Yetkisi Yasası’nın içine Ülkü Ocaklarının terör örgütü olup olmadığının araştırılmasını öngören izansız bir madde sıkıştırılmak istenmiştir. Bugün Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığımız da bu teşebbüsü esefle karşılamış, bunun temelsiz ithamlarla örülmüş, esaslı müttefiklik hukukuna yakışmayan, Türkiye tersi lobilerin Avrupa’da da sahnelediği taraflı bir teşebbüs olduğunu açıkça duyuru etmiştir.
O gün de amaç birebirdi, bugün de maksat birebirdir. Kelamın çıktığı kürsülerin başşehirleri değişse de niyetleri değişmemiştir. Türk milliyetçiliğini kriminalize etme, Türk gençliğini ulusal ve manevi bedellerinden kopartıp köksüzleştirme çabalarının farkındayız. Devlete sadakati vazife bilen, bayrak ve vatan sevgisini yüreğinden eksik etmeyen, teröre karşı elif üzere dimdik duruşunu koruyan, Türk gençliğinin biricik yuvası olan Ülkü Ocakları, Avrupa kamuoyunda maksat tahtasına oturtulmak istenmektedir. Bilinsin ki Ülkü Ocakları, Türk milletinin üç bin yıllık yürüyüşünü genç yüreklerde diri tutan, irfanı imanla, cüreti ahlakla kavuşturan kutlu bir mekteptir. Ülkü Ocakları dik başlı değil, başı dik Anadolu çocuklarının yurdudur. Ülkü Ocaklarında Hoca Ahmet Yesevi’nin hikmeti, Hacı Bektaş-ı Veli’nin ilmi, Dede Korkut’un bilgeliği vardır. Ülkü Ocaklarında Bilge Kağan’dan Kürşad’a, Sultan Alparslan’dan Fatih’e, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ten merhum Başbuğumuz Alparslan Türkeş’e uzanan büyük Türk yürüyüşünün ayak izleri vardır. Dünkü Washington merkezli global şer lobileri de, bugünkü Brüksel’in hasımlık cephesi de bu hakikati örtemeyecektir. Ülkü Ocaklarını anlamak isteyen, Türk gençliğinin yüreğinden dökülen şu mısralara bakacaktır: “Yüreği bayrağa atan olmayı, vatana ruhunu katan olmayı, hasılı beyefendim adam olmayı, davayı öğrendik bizim ocakta.” Ziya Paşa’nın dediği üzere, aynası iştir kişinin, lafa bakılmaz. Avrupa Parlamentosu’nun işi ortadadır. Lisanlarında özgürlük ve demokrasi palavrası, satırlarında hukuk kılıfına sokulmuş dayatma, işin temelinde ise Türk ve Türkiye aykırılığı vardır. Bu palavra pazarının kepengi er ya da geç indirilecektir.
G7 masasındaki Hürmüz gündemi ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki İran mutabakatı, bu büyük tabloyu tamamlamaktadır. ABD ile İran arasında varılan mutabakat, Hürmüz Boğazı’nın yine açılması, deniz ablukasının kaldırılması, İran’ın nükleer stoklarına ilişkin Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı nezaretinde yürütülecek seyreltme ve bertaraf süreci, dondurulmuş fonlar, Lübnan dâhil çeşitli cephelerde askerî operasyonların durdurulması ve son mutabakat için takvim belirlenmesi üzere başlıkları kapsamaktadır. Lakin ABD Kongresinde bu mutabakata yönelen itirazlar da göstermektedir ki ABD siyasetinin kendi içinde bile netleşmemiş, çalkantılı ve sancılı bir tabanı vardır. Uluslararası dünyanın tüm bu keşmekeşine karşın ABD ile İran arasında müzakere kapısının açık tutulması ve İsviçre’nin konut sahipliğinde mutabakat görüşmelerine başlanması, Hürmüz Boğazı’nda inançlı geçişin, deniz ablukasının kaldırılmasının ve Lübnan alanında ateşin durdurulmasının konuşulmasını dikkatle izliyoruz. İnsanlığın huzuru ismine bunu olumlu bir gelişme olarak kıymetlendiriyoruz. Ne var ki asıl sorun, masada verilen kelamların karşılık bulmasıdır. İsrail’in Lübnan’a yönelik hücumlarının mutabakat sürecini gölgelediği, İran tarafının bu hücumların devamı hâlinde müzakerelerin durdurulabileceği yönünde açık ikazda bulunduğu görülmüştür. Lübnan’da işgal altında olmayan bölgelerdeki hücumların İsrail tarafından durdurulmasına yönelik gelişmelere elbette kıymet veriyoruz. Lakin bölgeyi kan gölüne çeviren Siyonist tedhiş merkezinin bir günde barış meleğine dönüşmeyeceği de unutulmamalıdır. Bu sebeple soruna ihtiyatla bakıyoruz. Lübnan’da ateşkes kalıcı ve ülkenin tüm topraklarını kapsayacak biçimde olmalıdır. Mutabakat zaptı harfiyen uygulanmalı ve Hürmüz’de inançlı geçiş kesintisiz sağlanmalıdır. Hürmüz’den Doğu Akdeniz’e uzanan, Lübnan’da başlayıp Amerika Birleşik Devletleri’nde yankılanan her sarsıntının ulusal güvenliğimiz ve bölgesel istikrarımız bakımından ne manaya geldiğini soğukkanlılıkla takip etmeliyiz. 2015’te İran Nükleer Anlaşması’nı imzalayanlar, 2018’de tıpkı muahededen çekilmişlerdi. Dün yaptırım diyenler, bugün yaptırımların kaldırılmasını konuşmaktadır. Dün deniz ablukası diyenler, bugün Hürmüz’de inançlı geçişi tartışmaktadır. Dün İran’ı mutlak tehdit olarak kodlayanlar, bugün 60 günlük sonuncu muahede takvimini duyuru etmektedir. Dün kara dediklerine bugün ak diyenlerin, dün yerin tabanına batırdıklarını bugün el üstünde tutanların, dün pusu kurduklarına bugün kucak açanların terazisiyle pazara gitmeyecek, onların defteriyle hesabımızı görmeyeceğiz.
“AMERİKA DAĞ İSEN, SERÇELERİ KOV GİTSİN!”
Biz dünyaya Ankara’dan bakar, dünyayı Türkçe okur, yarınımızı dünün ışığında Türkçe tayin ederiz. Ukrayna Savaşı’nda İstanbul görüşmelerine konut sahipliği yapan, Karadeniz’de istikrarları gözeten, Montrö rejiminin hassasiyetini koruyan, Ukrayna’nın savunma kapasitesine katkı sunarken bölgesel savaşın yayılmaması için diplomatik kanalları açık tutan Türkiye’dir. Suriye’de hudut güvenliğini sağlamak, terör koridorunu parçalamak, milyonlarca sığınmacının geri dönüşünü mümkün kılacak tabanı oluşturmak için alanda bedel ödeyen Türkiye’dir. Turan Koridoru’ndan hayat bulacak Avrupa-Asya temasına kadar yeni jeopolitik sayfayı okuyan Türkiye’dir. Doğu Akdeniz’de güç denklemlerinin dışında bırakılmak istenen lakin alanda ve masada varlığını kabul ettiren Türkiye’dir. Son kelamı söylemeden ne Adalar Denizi’nde ne de Doğu Akdeniz’de kalem oynatılmayan ülke Türkiye’dir. Bütün bunları görmeden Türkiye’ye rapor yazanlar haritaya bakıyor ancak bizi göremiyorlar. Bizi tanımıyorlar. Sonraki adımımızı kestiremiyorlar. Ufkumuzu kavrayamıyorlar. Avrupa’nın kibir sarhoşluğundan mütevellit içine düştüğü feraset yoksunluğu bugün gün üzere ortadadır. Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne, Milliyetçi Hareket Partisi’ne, Ülkü Ocaklarına, Mavi Vatan davamıza ve yavru vatanımız Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti üzerindeki siyasetlerimize çamur atmaya kalkıp Ankara’dan stratejik iş birliği bekleme dönemi çoktan kapanmıştır. Brüksel istediği kadar kalem oynatsın. Ankara’dan duyulan yalnızca izansızlığın yankısıdır. Kurt puslu havayı sever fakat her pusu kuran da kendini avcı bellememelidir. Türkiye’ye pusu kuranlar, ava giderken avlanacaklarını da güzel bilmelidir. Türkiye kendi yolunda, kendi aklıyla, kendi iradesiyle ve Cenab-ı Allah’ın inayetiyle yürümeye devam edecektir. Rüzgârımız arkamızda, yelkenimiz fora, pusulamız aşikâr, niyetimiz önemli, yeminimiz istikbaldir. Gök kubbenin altında, ebedî Türk yurdu Anadolu’da, Kıbrıs Türkü’nün haklı davasında ve Mavi Vatan’ın her damlasında ebediyen var olacağız. Şimdi Amerika-Siyonist iş birliği için “Ben işverenim.” diyenlere sesleniyorum. Dağa bir serçe konsa dağ ne kazanır? Dağdan bir serçe kalksa dağ ne kaybeder? Amerika dağ isen, serçeleri kov gitsin!”