Emin Çölaşan
Sevgili okurlarım, bahse çabucak giriyorum. Elimde birbirini izleyen üç kitap var. İçlerinde inanılmaz bilgiler, Doğu Anadolu ve Irak dağlarında yaşanmış acı olaylar yer alıyor.
Ankara’da günlerdir hak arayan, lakin devlet katında kabul görmeyen, dağ başlarında teröre karşı vuruşurken ellerini kollarını, bacaklarını, gözlerini yitiren ve şimdi üç kuruş maaşa talim ettirilen gazilerimiz.
Binlerce er ve uzman çavuş…
Bu üç kitabı tekrar bir gazi olan Savaş Yücel derlemiş. Onun da sol bacak ve sağ kalça protez!
-Biz Kınalı Bacaksızlar. Güneydoğu Gazileri.
-Kan Çiçekleri.
-Pençe Kuzey Irak. Uyursan Ölürsün.
(Harp Sanat Yayınevi. WWW.HARPSANAT.COM. Tel: 0507 343 48 49.)
Kitapların üçü de gazilerin teğe bir anlatımlarından ve yaşadıklarından oluşuyor.
İnanır mısınız, bir başladım ve bu üç kitabı birbiri ardına hiç ara vermeden bir haftada okudum.
Şimdi size bu kitaplardan kimi alıntılar yapıyorum. Kısa ve küçük alıntılar. Yani şu anda bile Ankara kapılarında süründürdükleri o kahramanların kim olduğunu, geçmişte neler yaşadıklarını ilk elden kısaca görelim…
Ve unutmayalım, bu türlü bir kitap dizisi Türkiye’de birinci kere yayınlandı.
★★★
“Köy korucusu ve arkadaşım Ümit yaralanmış, öbür arkadaşım Oğuz Parpaloğlu şehit düşmüştü. Oğuz son anda nasıl olduysa cep telefonuyla ailesini aramıştı. ‘Baba ben vuruldum, hakkınızı helal edin. Baba, arkadaşlarımın hepsi şehit oldu. Ben de yaralıyım, ölüyorum. Hakkınızı helal edin. Anneme haber verme, üzülür.’”
“(Dağ başında değerli bir mevziyi işgal edince) Komutan, ‘Yüzbaşım, benim için kendi canını tehlikeye attın. Buna gerek yoktu. Alnımıza yazılmışsa bu vatan için şehit olmak bir onurdur’ dedi. Güvenlik Komutanının bu sözleri üzerine yüzbaşının yanıtı çok manalıydı:
‘Komutanım, siz bir generalsiniz. Ben o teröristlere ‘Bir general vurduk’ dedirtmem. Ayrıca ben sizden daha gencim, ola ki bir kurşunla yaralansam da benim yaram sizinkinden daha çabuk kapanır.’
Güvenlik Komutanı yavaşça yerinden kalktı, bu kelamların sahibi yüzbaşıya yaklaştı, onu alnından öptü. Ve gözlerinden süzülen iki damla yaşı hissettirmemek için ona uzun uzun sarıldı. Daha sonra bölgedeki teröristler yoğun ateş üzerine kaçtılar ve birlikler generalinden erine kadar zayiatsız olarak üs bölgelerine döndüler.”
“Hakan susuzluktan o kadar bunalmıştı ki, matarasına kendi idrarını yapmıştı ve şayet fark etmeseydim tahminen de onu içecekti. Bir insanı buna mecbur bırakan, ne kadar susuz kaldığı ya da havanın ne kadar sıcak olduğu idi.”
‘Yaralı askerim var kumandanım. Sıhhiyecileri gönderin acele’, diyordu.
Sıhhiyeciler ve taburun tabip teğmeni Çetin, Bölük Komutanı Fikret Yüzbaşı ile beraber Timur Teğmen’in timinin bulunduğu yere geldiğinde içler acısı görüntüyü görmüşlerdi. İki vatan evladı, iki aslan yerde cansız yüzüstü yatıyor ve yanlarında iki arkadaşları daha çeşitli yerlerinden yara almış vaziyette kıvranıyorlardı. Teröristler birinci olarak öndeki mevziye hakikat el bombası atmışlar, akabinde öbür timlerin üzerine ateş etmeye başlamışlardı.
Sesler yaklaşınca teröristler yeterlice huzursuz olmuş, mevziden çıkıp dere yatağına yanlışsız kaçmaya başlamışlardı. Onların uzaklaştığından büsbütün emin olduktan sonra, gelen seslere yanıt vermek istedim. Komutanım ‘Sağ kalan var mı?’ diye sesleniyordu. ‘Yaralıyım!’ diye bağırdım. ‘Sen kimsin?’ diye bir ses geldi, son çabamla kendimi tanıtabildim, kumandanım ve iki arkadaşım mevziye girdiler.
Aradan 20 gün geçmiş, gözlerimi GATA’da açmıştım. Daha ne olduğunu bile anlayamamış, acı içinde kıvranıyordum. Bir ayağımın ve gözümün olmadığını, öbür ayağımın parçalanmış ve kırık olduğunu, sol elimde de parmaklarımın koptuğunu fark ettim. Annem başımda bekliyor, bense acımı ona hissettirmemeye çalışarak dişimi sıkıyordum.”
“O gün arkadaşlarımızla derin bir sohbete girmiş, sohbet ediyorduk. Çok kuvvetli bir patlama sesi duymuş, çabucak silahlarımıza sarılıp mevzilenmiştik. Su almaya giden timin bulunduğu bölgeden havaya siyah bir şeyin fırladığını ve bir duman yükseldiğini gördüm. Parçalanan ayağım ve bot havaya fırlamıştı. Suya giden arkadaşlarımızdan biri mayına basmıştı. Öbürleri, ‘Erdal mayına bastı!’ diye bağırıyordu. İki gündür tıpkı yere gidilip geliniyordu fakat o mayın herhalde kısmeti olduğu için ona denk gelmişti. Helikopter istendi. Kumanya ve su desteği ile gelen helikopter yaralı arkadaşımızı alarak havalandı.”
“Biz o sırada sıhhiyecilerle birlikte yaralanan arkadaşımıza gereken birinci müdahaleyi yapmıştık. Kafasından ve göğsünden ağır yaralanmıştı, acı içinde kıvranıyordu. Çok kan kaybetmişti ve kendinde değildi. Telsizle taburdan helikopter istendi. Gelen karşılık bizi şaşırtmış ve isyan ettirmişti. Telsizden gelen ses, ‘Analar her gün asker doğurur ancak helikopter doğuramaz’ diyordu.”
“Teröristlerin leşini toplamak için yanlarına vardığımızda etrafa saçılan kahvaltılıkları görünce şaşırdım. Kaşar peyniri, yumurta, zeytin, salam, reçel üzere bir sürü yiyecek etrafa saçılmış, ateşin üzerinde kaynayan demlik ise duman duman tütüyordu. Kendilerinden o kadar emindiler… Fakat bu son kahvaltıları olmuştu.
Sağıma soluma bakarak çevreyi inceleyip ilerlemeye başladım. Görünüşte temizdi. Sırt çantamı çıkarıp yere bıraktım. Çantamı bıraktığım yere bâtın bir tuzaklama yapıldığını ben dâhil hiç kimse fark edememişti. Ne olduysa o anda oldu. Büyük bir patlama ile evvel havalandım ve daha sonra uçurumun kenarında olan kayalıkların üzerine düştüm. Toz ve duman içinde gözlerimi açtığımda gördüğüm birinci görünüm kopan ve az ileriye fırlamış olan sağ bacağımdı. Öteki bacağımdan da kan geliyordu ancak yerinde görünüyordu. Bir yandan olayın şokunu yaşarken başka yandan bedenimin bilhassa kopan bacak bölgesinin acı içinde yandığını hissettim. Yanmanın tesiriyle çok fazla kanama görünmezken esen rüzgârın da tesiriyle etrafı ağır bir et yanığı kokusu sardı. Resmen cayır cayır yanıyordum.
Kendime geldiğimde tek kişilik bir odadaydım. Yaralı olan başka bacağımın da kesildiğini fark edince dünyam başıma yıkıldı.
Aileme haber verildiği, onlarla Ankara GATA’da buluşacağım söylendi. Birebir gece ambulans uçakla Ankara (GATA) Gülhane Eğitim ve Araştırma Hastanesi’ne gönderildim.
Ankara’ya vardığımızda beni ambulansla GATA’ya götürdüler. Evvel acile daha sonra ortopedi kliniğine naklettiler. Odada bulunan hemşireye ‘Ailem gelecek, onları içeri alın’ diye seslendim. İlaçların tesiriyle yarı uykulu bir hâldeydim. Tekrar uyumuşum. Gözlerimi açtığımda sabah 03.00 idi. Odaya giren annem beni yatakta o hâlde görünce feryatlar içinde hıçkırarak ağlamaya başladı.”
“Adını sonradan öğrendiğim uzman çavuşun ismi Hüseyin’di. 13 gün komada kalmış, kendine geldiğinde mayın patlaması sonucu iki gözünü, sol elinin dört parmağını ve işitme duyusunun yarısını dağlarda bıraktığını öğrenmenin gerçeğiyle karşı karşıya kalmıştı.”
“Ameliyat için yıllık müsaade onayımı alınca hiç vakit kaybetmeden memleketim olan Kahramanmaraş’a gittim. Burada ameliyat oldum ve yaklaşık iki ay müddet de hava değişimi ve rapor kullandım. Rapor bitişinden sonra Otluca Tugay Üs Bölgesine geri döndüm. Ameliyat sonrası raporlu olduğum için kumandanlarım tarafından olumsuz bir formda karşılandım. Sürekli mobbing yaşamaya başladım. Nerede en güç ve en pis misyonlar varsa bana veriliyor, sık sık nöbet yazılıyordu.
Köyde emniyet ve etraf önlemlerini aldık ve sivil halkın emniyetini sağladık. 15–20 dakika sonra buyruk verilen yeni bölgeye gerçek hareket ettik. Birebir araç içinde yetkili olarak bulunan bölük kumandanımız bize dönerek; ‘Görev icabı size bağırıp kalbinizi kırdıysam ve sizleri zora sokacak vazifeler verdiysem kusuruma bakmayın. Bu, sizin ve hepimizin güvenliği için. Çok güç koşullarda misyon yapıyoruz’ dedi.”
“Gün ışıdığında sesler kesilmiş, arama tarama yapmak hedefiyle dağın eteklerinde bulunan vadiye hakikat inmeye başlamıştık. Şimdi birkaç metre bile gitmemişken gece boyunca inleyen bir bayan ve bir erkek iki teröristin oracıkta el ele ölmüş olduğunu görmemiz bir oldu. Çabucak bunların birer sevgili olduğunu anladık. El ele göz göze, kandırılmışlıklarıyla birlikte orada yatıyorlardı. Güya Ferhat ile Şirin karşımızdaydı. Biraz daha ilerleyip alt tarafımızda iki erkek teröristin cesetleri ile karşılaştığımızda buradaki kümenin küçük olduğunu ve bir daha gelmeyeceklerini anladık.”
“Sarıtepe’deki misyon yerimize çıkarken karakolun yanındaki köyden peşimize bir köpek takılmış, çatışma başlayınca da endişeden bizim mevzimize sığınmıştı. Bacağım kopmuştu. Yaralanmıştık ve yerimizden kımıldayamıyorduk. Bir ara köpek benim bacağımı yalamaya başladı. Olayın şokuyla köpeğin benim etimi yediğini zannetmiştim. Yanımıza gelen askerden onu vurmasını istedim. Asker ‘Yapamayacağım komutanım’ dedi. Yüksek sesle, ‘Emrediyorum!’ diye bağırınca gözlerini kapatarak köpeğe ateş etti. Ölümcül yerinden vurulmayan köpek inlemeye başladı. Askere bağırmaya başladım: ‘Oğlum hakikat dürüst ateş etsene!’ Asker verilen buyruğu yerine getirdi ve köpeği tam başından vurdu.”
“GATA’da acil ameliyata alındım. Yoğun bakımdan yeni çıkmış, yarı baygın bir halde etrafıma bakınıyordum. Bir ara odanın camına baktığımda annemi ve babamı gördüm. Annem ağlıyordu. Bir anda yere yıkıldı. Ana yüreği dayanamamış ve oracıkta bayılmıştı.
Yoğun bakımda yatıyordum. Bacağıma baktığımda kesilmiş olduğunu gördüm. Birden gözyaşlarım boşaldı. Hüngür hüngür ağlıyordum.”
“Kuzey Irak dağlarında hava çok soğuk. Gürül gürül akan bir nehri geçmek zorundayız. Suya belden aşağımızla girdik. Çıkışta çok üşüdük. Kurumak mümkün değildi. Dört askerimiz o harekâtta donarak şehit oldu…”
★★★
Bazı gazilerimiz şimdi Ankara’da, devlet yetkililerine sıkıntılarını iletmek için bekleşiyorlar.
Daha da çoook bekleyecekler.
Ne demeli, ne yapmalı sanki efendim!
Sevinelim mi, gurur mu duyalım, yoksa utanalım mı o ‘kınalı bacaksızlardan’ efendim!