Emin Çölaşan
Sevgili okurlarım, burada sık sık vurguladığım, ilgililere sorular sorduğum bir mevzuyu tahminen anımsayacaksınız.
Biz bir vatan toprağını göz nazaran göre diğerlerine devrettik ve bu duruma razı olduk.
Biz derken elbette Türkiye Cumhuriyetini ve Türk Devletini kastediyorum.
Suriye topraklarındaki Süleyman Şah türbesini…
Orası aslında bizim anladığımız manada bir türbe değil. Osmanlı devletinin kurucusu Osman Bey’in dedesi Süleyman Şah’ın gömülü olduğu birkaç dönümlük bir toprak parçası. Fırat Nehri üzerinde bir adacık.
Süleyman Şah, Fırat’ı atlarıyla geçerken iki muhafızıyla birlikte boğulmuş ve o adacığa gömülmüştü.
Gömüldüğü mezar yeri uzun yıllar boyunca bakımsız bir yer olarak kaldı. Yüzyıllar geçti ve Osmanlı devrinde hiç kimse bu hususla ilgilenmedi. Bu türlü bir şey olduğundan padişahların bile haberi yoktu!
★★★
Yıl 1921…
Kurtuluş Savaşımız olanca süratiyle sürüp gidiyor. Beş kuruşa muhtaç olduğumuz can sıkıcı ve güç yıllar…
Zaferi şimdi kazanmamışız.
Mustafa Kemal Paşa o şiddetli şartlarda bir mutabakat imzalıyor.
Fransa ile Ankara Anlaşması.
O sırada Meclis açılmış ancak Cumhuriyet şimdi kurulmamış.
İlginç bir olaydır, Ankara’ya bir Fransız heyeti getiriyor ve yakın tarihimizin birinci uluslararası mutabakatını onlarla imzalıyoruz.
Evet, yeni Türk devletini tanıyan ilk anlaşma.
★★★
Suriye o sırada Fransız egemenliğinde. Yani öteki bir deyişle Fransa’nın işgali altında. Atatürk anlaşma metnine şöyle bir karar koyduruyor:
“Süleyman Şah’ın mezarının bulunduğu adacık Türk toprağıdır. Üzerinde Türk bayrağı dalgalanacak, Türk askeri tarafından korunacaktır.”
Büyük Atatürk’ün, o zamanki unvanıyla ‘Meclis Başkanı’ Mustafa Kemal Paşa’nın gerçek büyüklüğünü şimdi bir kere daha görelim.
O düzensizlik ve belirsizliklerle dolu savaş ortamında bu mevzuyu gündeme getirip Fransız heyetine kabul ettiriyor.
Artık Suriye egemenliğine geçen Fırat üzerindeki bu adaya Cumhuriyet hükümetleri vakitle bir hürmet karakolu yaptırıyor, şehitleri anmak için bir türbe yaptırıyor, 38 Mehmetçik orada hürmet nöbeti tutmaya başlıyor. Adacık Türkiye hududuna 30 kilometre aralıkta.
İşin özü bu türlü.
★★★
Sevgili okurlarım, aradan tekrar uzun vakitler geçti. Günün birinde Recep Tayyip ülke idaresini devraldı.
Orası artık yurt dışındaki tek Türk toprağı olmuştu. Bu türlü öteki bir yere, ikinci bir yere sahip değildik.
Daha sonda bölgenin ortamı değişti…
O bölgeye PKKve IŞİD isimli iki başka terör örgütü hükümran oldu.
Bunlar açıklama yapmaya başladılar…
“Türkiye o binaları terk etmediği takdirde biz yıkacağız!..”
Ve biz orasını, aman olay çıkmasın diyerek apar topar terk etik.
(Bu arada çabucak belirteyim, yeni bir baraj imali sebebiyle mezarımızın yeri değiştirilmişti.)
Biz ayrılınca iki terör örgütü de akına geçip türbemizi ve karakol binamızı dinamitlerle havaya uçurdular.
★★★
Peki ancak biz orasını bırakıp giderken Süleyman Şah’ın sandukası, kemikleri ne oldu?
Her gün ‘dünya lideri olduk, güçlü Türkiye’yi yarattık’ diye palavra atanlar şu kolay soruya bile cevap veremediler…
Çünkü ezilmiş ve küçük düşmüşlerdi.
Yurt dışındaki tek vatan toprağımızı 30 kilometre uzaklıktan bile koruyup sahip çıkmamız mümkün olmamıştı.
Gündeme daima öbür bahisleri getirdiler ve gözlerimizi o yolla boyamaya kalkıştılar.
Evet efendim…
Kendi toprağını hem de böylesine beleş tarafından terör örgütlerine armağan eden ikinci bir ülke sanki var mıdır?
Recep Tayyip bu yaptıkları konusunda acep ne diyor, niye konuşamıyor?
‘Türk milliyetçisi (!)’ Devlet Bey niye ağzını açamıyor?
Süleyman Şah’ın sandukası ve kemikleri ne oldu?
Her gün konuşuyorlar, her gün nutuk atıyorlar lakin bizim için manevi kıymeti çok büyük olan Suriye’deki şu küçücük vatan toprağımıza hiç değinmiyorlar!
Allah Allah, hayret verici!