Betül Topaklı / Milliyet.com.tr – İstanbul’da yaşayan ve modellik yapan Özge Şahinbaş, oğluna dört aylık hamileyken kendisini giderek daha halsiz hissetmeye başladı. Başlangıçta hamileliğe bağlı olduğu düşünülebilecek bu duruma kısa süre sonra ağzından kan gelmesi ve lenf bezlerinin büyümesi de eklendi. Yaşadığı belirtilerin ardından doktora başvuran Özge’ye lenfoma teşhisi konuldu. Genç kadın, o an yaşadığı zorlu süreci, “Doktor, lenfoma olduğumu ve acilen bebeğimi alıp tedaviye başlamaları gerektiğini söyledi. Yoksa ikimizi de kaybedebilirlermiş. Ama ben bebeğime o kadar zor kavuşmuştum ki ‘Ya onunla ya da hiç’ dedim. Doktora gitmeyi bıraktım ve gebeliğimi tamamladım” diyerek anlattı.
Oğlunu sağlıklı bir şekilde dünyaya getiren ve emzirmeye başlayan Özge, hastalığını bir süreliğine unutup çiçeği burnunda anneliğinin tadını çıkarmaya başladı. Ancak bir yandan da giderek kilo kaybediyordu. Yaşadığı halsizliği uykusuzluğa bağlayan Özge, “Hepsinin annelik temposu nedeniyle olduğunu düşündüm. Ta ki ağzımdan yeniden kan gelene ve tam 16 kilo verdiğim gerçeğiyle yüzleşene kadar” dedi. Yeniden kan kustuğu bir gece acile giden Özge’nin akciğer filmi çekildi. Ardından tomografi ve çeşitli testler yapıldı. Doktorların süreci yakından takip etmesiyle birlikte, yaşadığı sağlık sorununun nedeni de ortaya çıktı.
“Sonuçları görünce doktor, yakınımı odaya çağırdı ve ‘Sabah hiç vakit kaybetmeden göğüs hastalıkları hastanesine gidin’ dedi. Ertesi gün hastaneye gittik. Doktor sonuçlarıma baktı ve ‘Çok acil kanser taraması için PET çekmemiz gerekiyor’ dedi. Doktorlar kanserden şüpheleniyordu. O an tek korkum ölmek değildi. Asıl korkum, oğlumun bensiz kalmasıydı.”
‘SÜTÜMÜ SAĞIP SAĞIP LAVABOYA DÖKÜYORDUM’
PET çekiminin ardından Özge’nin oğlunu görmesi ve emzirmesi yasaklandı. “Çocuğumu anneme bıraktım ve tam 6 gün ondan ayrı kaldım” diyen Özge, o günleri şöyle anlattı: “Sütüm kesilmesin diye sağıp sağıp lavaboya döküyordum. Geceleri ise tek düşündüğüm, göğsümde uyumaya alışmış oğlumun bensiz ne yaptığıydı. Daha sonra PET sonuçlarım çıktı. Doktor aileme, ‘Üç aylık ömrü kaldı. Tedaviyle hastayı yormayalım’ demiş. Ama tabii ben bunların hiçbirini bilmiyordum. Bana sadece ‘Kansersin’ dediler. Ben de başımıza gelen her şey Allah’tan deyip kabullendim ve ‘Tamam, saçlarımı kazıtıp kendi saçımdan peruk yaptıralım. Kaşımı ve dudağımı da renklendirelim ki tedavi sırasında solgun görünmeyeyim’ diyordum. Çünkü öleceğimi hiç düşünmüyordum. O dönemde motivasyon kaynağım tamamen güzel görünmek, zamanımı oğlumla geçirmek ve bol bol gezmekti. Daha sonra acil ameliyata alındım. Ameliyattan çıkamama ihtimalimin çok yüksek olduğunu ve bunu benim dışımda herkesin bildiğini sonradan öğrendim.”
‘ALTI AMELİYAT GEÇİRDİM’
“Ameliyat planlaması yapılırken benim için; kanlar toplanmış, yoğun bakım hazır edilmiş ve ailemle konuşma yapılmış” diyen Özge, “Ameliyata girerken herkes bana sarılıp ağlıyordu ve ben “Ne oluyor ya? Girip çıkacağım. Yakınlarımla burayı iyice cenaze evine çevirdiniz” diye dalga geçiyordum. Ben o ameliyattan çıktım. Daha sonra farklı hastaneler, farklı doktorlar ve bir ameliyat, bir ameliyat daha derken tam 6 ameliyat geçirdim. Ve 6’ncı ameliyatın sonunda öğrendiğim gerçek bugüne kadar bana söylenen her şeyi değiştirdi” diye konuştu.
‘KANSER DEĞİLSİN, HASTALIĞINI BULDUK’
PET çekiminden sonra doktor Özge’ye, “İyi ki kemoterapiyi reddetmişsin. Çünkü sen kanser değilsin, hastalığını bulduk” dedi. Özge, kanser değildi ama doktorun bu güzel haberi tedirgin vermesine de bir anlam veremiyordu. ‘“Neyim var?’ diye bile soramadım. Hayatımın en ağır ameliyatından çıkmış, solunum cihazına bağlıydım. Nefes almakta bile zorlanıyordum” diyen Özge yaşadıklarını, “Gözlerimden yaşlar akarken doktorum hastalığımın adının ‘sarkoidoz’ olduğunu söyledi. Ancak hemen ardından bu hastalığın tedavisinin olmadığını da ekledi. O an tek düşündüğüm şuydu: ‘Bütün bunlar hayatım boyunca devam mı edecek?’ Sonra aklıma başka bir şey geldi. Ya ben dört aylık hamileyken bebeğimi aldırıp bana önerilen tedaviye başlasaydım? Bugün belki oğlum hayatta olmayacaktı. Belki ben de burada olmayacaktım ve muhtemelen arkamdan, ‘Kanseri yenemedi, üç ay bile dayanamadı’ denecekti” diyerek anlattı.
“Sarkoidoz, bağışıklık sisteminin aşırı tepki vermesi sonucunda vücudun çeşitli bölgelerinde granülom adı verilen küçük iltihap hücreleri kümelerinin oluşmasıyla ortaya çıkan, iltihabi bir hastalık. En sık akciğerleri ve göğüs içindeki lenf bezlerini etkiliyor. Ancak göz, cilt, kalp, karaciğer ve diğer organları da tutabiliyor. Belirtileri kişiden kişiye değişebilse de özellikle; halsizlik ve yorgunluk, kuru öksürük, nefes darlığı, göğüs ağrısı, kilo kaybı, ateş veya gece terlemesine yol açıyor. Sarkoidoz için her hastada gerekli olan tek bir tedavi bulunmuyor. Bazı kişilerde hastalık kendiliğinden gerileyebiliyor. Organ tutulumu ve hastalığın şiddetine göre kortizon veya bağışıklık sistemini baskılayan başka ilaçlar kullanılabiliyor.”
‘HAYATIM HÂLÂ KOLAY DEĞİL’
Tanı aldığında hastalığının çok ağır olduğunu söyleyen Özge, “Aradan tam 6 yıl geçti. Bir zamanlar üç ayda bir kontrole giderken bugün altı ayda bir, bazen yılda bir kontrole gidiyorum. Hayatım hâlâ kolay değil. Bazen bayılıyorum, yürürken nefesim daralıyor. Halsizlikten yataktan kalkamadığım günler oluyor. En küçük enfeksiyonu bile ağır geçirebiliyorum. En ufak bir belirti yaşadığımda korkuyla doktora koşabiliyorum çünkü hastalık farklı organları da tutabiliyor. Ama bütün bunlara rağmen bugünüm için şükrediyorum. Çünkü oğlum bugün benimle birlikte büyümeyebilirdi. Ben de onun büyüdüğünü göremeyebilirdim” şeklinde konuştu.
‘MUTLAKA İKİNCİ BİR UZMANDAN GÖRÜŞ ALIN’
“Bundan sonra bu kötü anılarımdan geriye tek bir şey kalsın istiyorum; o da kötü de olsa bir tecrübe” diyen Özge, sözlerine şöyle devam etti: “Sizden bir ricam var: Hayatınızı değiştirecek bir tanı veya tedavi söz konusuysa mümkünse ikinci bir uzman görüşü alın, gerekirse üçüncü bir görüşe de başvurun. Sorun, araştırın ve tanınızdan emin olmaya çalışın. Bu, size tedaviyi reddedin demek değil. Sağlığınızla ilgili büyük kararları doğru bilgiye ulaşarak ve güvendiğiniz uzmanlarla birlikte verin demek. Ben bugün buradayım. Oğlum yanımda ve bütün yaşadıklarıma ve yaşayacaklarıma rağmen bu hayatı çok seviyorum.”