Güney ÖZTÜRK
Tarih: 7 Temmuz 2026.
Yer: Ankara, Beştepe Cumhurbaşkanlığı Külliyesi.
Dünya başkanları, Euro-Atlantik güvenliğinin geleceğini tartışmak üzere NATO Zirvesi için masadayken, arka planda jeopolitik fay sınırlarının tansiyonu tepe yapmış durumda. Tam bu esnada, Karadeniz’in kuzeyinden ya da doğu hudutlarının ötesinden koordineli bir “hibrit” asimetrik taarruzun düğmesine basıldığını hayal edelim.
Küresel ya da bölgesel bir aktörün NATO’nun bu en kritik gövde gösterisini sabote etmek emeliyle; alçaktan uçan seyir füzeleri, radardan kaçma yeteneğine sahip kamikaze dron sürüleri ve yüksek irtifadan yaklaşan balistik füzelerle Ankara hava alanını amaç aldığını varsayalım.
Peki, mümkün bir senaryoda Ankara’da neler yaşanırdı? Gökyüzünü bir koza üzere saran yerli ve ulusal “Çelik Kubbe” ile NATO entegre ağları bu saldırıyı nasıl püskürtebilirdi?
Baştan altını çizelim. Bu bir senaryo. Desteği da açık kaynaklar. SSB, MSB, ASELSAN, ROKETSAN ve NATO’nun kamuya açık bilgilerinden yola çıkıyoruz. Gerçek konuşlanma yerleri, angajman kuralları ve operasyon detayları doğal olarak açıklanmaz. Biz askeri sır anlatmıyoruz; açık kaynaklarda görülen savunma mimarisini okuyoruz.
“Çelik Kubbe” derken tek bir silahtan kelam etmiyorum. Çelik Kubbe; radarların, erken ihtar sistemlerinin, komuta denetim merkezlerinin, SİPER, HİSAR, KORKUT ve SUNGUR üzere farklı menzildeki savunma ögelerinin tıpkı ağda buluştuğu katmanlı hava savunma mimarisidir. Yani sistem evvel tehdidi görecek, sonra sınıflandıracak, akabinde hangi amaca hangi silahın müdahale edeceğine karar verecek.
Birinci dalga: Nöbetçi “Şahinler”
Şimdi Ankara’ya yanlışsız alçaktan uçan seyir füzeleri ile kamikaze dron sürüleri fırlattığını hayal edelim.
Tehdit, sonlarımıza yaklaşmadan çok evvel savunmanın birinci sınırı denizin yüzeyinde başlar. Konya 3. Ana Jet Üssü’nden havalanmış olan E-7T Barış Kartalı uçağımız ve bölgede devriye gezen NATO AWACS uçağı bu füzeleri anında tespit eder. Bunlar sıradan uçak değildir; sırtlarında taşıdıkları döner porselenleri ya da elektronik taramalı radarlarla yüzlerce km’lik alanı saniye saniye tarayan “gökyüzünün uçan karargahlardır.” İçinde ekranların başında oturan subaylar, tehdidin rotasını milimetrik hesaplar.
Bu sırada gökyüzünde, askeri terminolojide “CAP” (Combat Air Patrol – Muharebe Hava Devriyesi) olarak bilinen fakat en kolay tabiriyle “havada tam teçhizatlı nöbet tutan” F-16 uçaklarımız devrededir. Uçan karargâhtan gelen şifreli buyrukla; şayet saldırı Karadeniz’den geliyorsa birinci müdahaleyi Merzifon yapar. Konya’dan kalkan uçan karargâh E-7T onları yönetir. Şayet akın İran üzerinden gelirse Diyarbakır 8. Ana Jet Üssü’nden acil kalkış (Scramble) yapan F-16’larımız gayeye yönlendirilir. F-16’larımız, kanatlarının altındaki görüş ötesi füzelerle, düşman füzelerini daha Türkiye’nin iç kesitlerine girmeden havada imha eder.
İkinci dalga: Muhafız “SİPER”
Ancak senaryomuzda düşman saldırısı yoğundur. Uçaklarımızın kurduğu barajı aşmayı başaran ve ses suratını aşarak yüksek irtifadan Ankara’ya yanlışsız dalışa geçen füzeler vardır.
İşte bu noktada, Ankara’nın dış çeperine konuşlandırılmış, Türkiye’nin yerli üretim uzun menzilli hava savunma sistemi SİPER uyanır. SİPER’i, kentin onlarca kilometre uzağında bekleyen dev bir kalkan üzere düşünebilirsiniz. Fırlatma araçlarından gökyüzüne dikey olarak fırlayan SİPER füzeleri; uçak, İHA, seyir füzesi ve havadan-karaya mühimmat üzere atmosfer içinde uçan amaçları uzak uzaklıkta durdur. Atmosfer dışından gelecek balistik füze tehdidinde devreye NATO’nun Patriot bataryaları ve Akdeniz’deki müttefik hava-füze savunma ögeleri da girer. Ankara halkı saldırıyı görmez. Yalnızca uzak kentlerde parlayan sönük bir flaş ışığı olarak görünür
Üçüncü dalga: Şemsiye “HİSAR”
Senaryo bu ya, SİPER’in eleğinden geçen, radar izi düşük birkaç seyir füzesi ya da İHA kent sonlarına kadar yaklaşmayı başarmıştır. İrtifalarını düşürerek vadilerin, zirvelerin arasından süzülmeye çalışırlar.
Bu kere devreye orta ve alçak irtifayı koruyan HİSAR-O+ ve HİSAR-A+ sistemleri girer. Bu sistemler, füzeyi namludan belli bir yöne yanlışsız değil, direkt gökyüzüne (dikine) fırlatır. Füze havaya fırladıktan sonra havada amacına hakikat dönerek kilitlenir. Bu özellikleri sayesinde Ankara’ya kuzeyden, güneyden yahut doğudan birebir anda gelen tehditlere karşı 360 derecelik bir savunma şemsiyesi oluştururlar. HİSAR füzeleri, kent merkezine 15-20 kilometre kala bu seyir füzelerini de avlar.
Son Çizgi: Çelik “KORKUT”
Saldırının en sinsi kısmı başlamıştır. Radara hiç yakalanmamak için binaların uzunluğunda uçan, ağaç düzeyinde süzülen “kamikaze dronlar” direkt Zirve’nin yapıldığı bölgeyi maksat almaktadır. Füzelerin bile vurmakta zorlanacağı bu küçük ve süratli gayeler için misyon, son savunma sınırına düşer.
Kritik tesislerin etrafına yerleştirilmiş KORKUT sistemleri top namlularını düşmana çevirir. KORKUT, sıradan bir uçaksavar topu değildir. 35 mm’lik çift namlusundan dakikada 1100 atımlık “ATOM” ismi verilen akıllı mühimmat ateşler. 4 km’ye kadar tesirlidir. Bu mühimmatlar amacı vurmak için direkt ona çarpmaz; amacın birkaç metre önünde, havada otomatik olarak infilak eder. Patlamayla birlikte binlerce tungsten bilye havada “çelikten bir duvar” örer. Süratle gelen dronlar bu şarapnel bulutuna çarparak paramparça olur. Eş vakitli olarak, hakim zirvelere omuzunda SUNGUR füzeleriyle konuşlanmış askerlerimiz, füzelerin kızılötesi (ısı güdümlü) gözleriyle dronların motor sıcaklığına kilitlenerek kalan son sızıntıları da havada imha eder.
Orkestra şefi: HERİKKS
Yüzlerce uçağın, füzenin ve dronun birebir anda havada olduğu, uçan karargahların gigabaytlarca data gönderdiği bu kaotik savaşı hiçbir insan beyni saniyeler içinde yönetemez. Şayet yanlış bir karar verilirse, iki savunma füzemiz tıpkı gayesi vurur ve bir başka düşman füzesi aradan sızıp kenti vurabilir.
İşte tüm bu devasa yapıyı, ASELSAN’ın geliştirdiği HERİKKS (Hava Savunma Erken İhbar ve Komuta Kontrol Sistemi) ismindeki “dijital beyin” yönetir. HERİKKS, Merzifon’daki uçağın, Konya’daki uçan karargâhın, SİPER’in ve KORKUT’un radar imgelerini tek bir ekranda birleştirir. Komutanın önüne tekleştirilmiş hava resmi koyar; hangi tehdide hangi silahın tahsis edileceğini önerir. Hangi füzeyi F-16’nın, hangi dronu KORKUT’un vurması gerektiğini milisaniyeler içinde hesaplar.
Ankara’daki NATO Zirvesi mühletince gökyüzüne çekilecek olan bu görünmez ağ, yalnızca bir güvenlik tedbiri değildir. Bu, Türkiye’nin kendi yazılımı, kendi radarı ve kendi füzeleriyle inşa ettiği sahiden gurur duyacağımız “Çelik Kubbe” doktrininin, dünyanın en üst düzey güvenlik tertibinde sergileyeceği gövde gösterisidir.