Eski dönemlerde seferlere çıkan askerlerin yiyecek bulmak için geçtikleri köyleri yağmalaması olağan bir durum olarak kabul ediliyordu. Ancak bu yöntem hem sürdürülebilir değildi hem de askerlerin bozulmuş ve kurtlanmış gıdalarla beslenmesine yol açtı. Beslenme yetersizliği nedeniyle ortaya çıkan iskorbüt gibi ölümcül hastalıklar, orduların daha savaş meydanına bile varmadan eriyip gitmesine neden oluyordu. Fransa’nın askeri dehası Napolyon Bonapart, askeri stratejilerini anlatırken bir ordunun midesi üzerinde yürüdüğünü aktardı. Bu sözüyle aslında lojistiğin ne kadar hayati olduğunu tüm dünyaya ilan etti.
Napolyon, askerlerinin aylarca süren uzun ve yorucu seferlerde sağlıklı kalabilmesi için köklü bir çözüm bulmanın şart olduğunu çok iyi anladı. Bu amaçla bin yedi yüz doksan beş yılında Fransız hükümeti aracılığıyla eşsiz bir ödül yarışması başlattı. Yiyecekleri uzun süre bozulmadan, tadını ve besin değerini kaybetmeden taze tutabilecek bir yöntem geliştiren kişiye tam on iki bin franklık büyük bir ödül verileceğini duyurdu.
Dönemin şartlarına göre adeta bir servet değerinde olan bu tarihi çağrı, bilim insanlarından aşçılara kadar pek çok mucit için yepyeni bir ufuk açtı. Bu cazip ödülü kazanmak isteyen Nicolas Appert adında bir şekerlemeci, yıllarca süren sabırlı ve titiz bir çalışma sürecine girdi. Appert, gıdaları kalın cam şişelere koyup hava almayacak şekilde mantarla sıkıca kapatıyor ve ardından saatlerce kaynar suda bekletiyordu.
Mucit, yaptığı açıklamada mikroorganizmaların ısı yoluyla yok edildiğini ve gıdaların bu sayede bozulmadan kalabildiğini belirtti. On beş yıllık amansız deneylerin ardından bin sekiz yüz on yılında büyük ödülü göğüsleyen Appert, bugünkü modern gıda saklama teknolojisinin temellerini attı. Ancak cam şişelerin cephedeki kırılgan yapısı, savaş meydanlarının kaotik atmosferi için hiç de pratik değildi.
Tam bu noktada, hikayeye endüstriyel devrimi hızlandıracak bir başka isim dahil oldu. İngiliz mucit Peter Durand, aynı yıl içerisinde cam yerine çok daha dayanıklı olan teneke kutuları kullanarak bu sistemin patentini almayı başardı. Durand, yayınladığı notlarda metal kutuların taşınabilirlik ve dayanıklılık açısından askeri operasyonlar için çok daha elverişli olduğunu vurguladı.
Böylece modern anlamdaki ilk teneke konserveler seri olarak üretilmeye başlandı. İlginçtir ki, bu dönemde konserveleri açmak için henüz konserve açacağı icat edilmediğinden, askerler bu kutuları açmak için süngülerini, bıçaklarını ve hatta bazen tüfeklerini kullanmak zorunda kalıyordu.
Aynı dönemdeki diğer tarihi kayıtlara baktığımızda, gıdaları koruma arayışının sadece konservelerle sınırlı kalmadığını görüyoruz. Örneğin Fransız ordusu, askerlerin yanlarında kolayca taşıyabilmesi için kurutulmuş sebze tabletleri ve yoğunlaştırılmış çorbalar üzerinde de denemeler yapıyordu.
Başlangıçta sadece savaş meydanındaki askeri bir krizi çözmek amacıyla atılan bu adım, bugün dünya genelinde milyarlarca dolarlık devasa bir sektöre dönüştü. Önceleri sadece cephedeki askerlerin ve zorlu deniz yolculuklarına çıkan maceraperest kaşiflerin hayatta kalmasını sağlayan bu yöntem, günümüzde evlerimizin vazgeçilmezi oldu.