Emin ÇÖLAŞAN
Sevgili okurlarım, insanoğlunun birtakım anıları vardır ki ölünceye kadar unutulmaz. Kimileri yeterlidir kimileri berbat.
Sevgili arkadaşım, dostum ve kardeşim Bekir Coşkun’la biz kaç unutulmaz olaylar yaşadık… Ve şimdi geçmişe dönüp baktığımda her şeyi sindire sindire yaşamış olduğumuzu görüyorum.
Yarın 18 Ekim. Bekir’in aramızdan ayrılışının 6. yılı.
Ben Milliyet’te çiçeği burnunda bir gazeteci idim. 1978 yılında TRT’nin bir programında tanışmıştık. Daha evvel tahminen birbirimizin ismini bile duymamıştık. Baht sonraki yıllarda bizi daima birebir çizgiye, birebir olayların içinde birlikte uğraş etmeye itti ve aramızdaki inanılmaz dostluk işte bu türlü oluştu. Birlikte keyifli olduk, birlikte üzüldük, gerektiğinde arbedeler verdik ve daha da değişik olanı, Hürriyet’ten ikimiz de kovulduk.
O süreç içerisinde kaç anılarımız oldu, kaç olaylara birlikte tanıklık ettik. Yaşadıklarımızı, hatta özel sırlarımızı bile paylaştık… Ve günün birinde Bekir hastalandı.
Galiba kurtulması kelam konusu olmayacaktı. O acıyı da yaşamak zorunda kaldım.
★★★
Bekir’i bir tek yazıya sığdırmak elbette mümkün değil. Onun kişiliği hakkında size yalnızca bir tek bahisten örnek vereyim.
22 yıl köşe müellifliği yaptığım Hürriyet gazetesinden kovulmuştum. O günleri anlatan bir kitap yazdım…
‘Kovulduk Ey Halkım Unutma Bizi.’
Medya işvereni Aydın Doğan kitabımda kendisine hakaret ettiğim savıyla beni mahkemeye verdi, para istiyor!
Bekir öneride bulundu… Davada beni de şahit göster arkadaş!
Olayları birlikte yaşamıştık lakin Bekir Hürriyet’te yazıyordu. Onun şahit olması kendisi açısından tehlikeli olabilirdi! Şahit oldu ve mahkemede konuştu:
“Emin kitabında ne yazdıysa hepsi doğrudur. Her birinin baştan sona şahidiyim.”
Davayı kazandık ancak burada kıymetli olan konu oburdu… Benim dostum, benim can arkadaşım her şeyi göze alıp benim için tanıklık etmişti. Mahkeme işverenin açtığı davayı reddetti ve iş bitti.
Bekir işte bu kişiliğe sahip yürekli bir adamdı. Sonunda o da kovuldu!
★★★
Türkiye’nin en önde gelen hayvan severlerinden biri de Bekir’di. Eşi Andree ile birlikte varları yokları kediler ve köpeklerdi. Bilhassa de Türkiye çapında ünlü olan köpekleri Gorbi, Postal, Suşi ve Pako…
Bir vakit oldu, Bekir gazeteye her gün hasta vaziyette geliyor. Halsiz, yorgun, uykusuz, gözlerinin altı morarmış…
Anlaşıldı ki köpeklerinden Pako çok hasta…
Ve günün birinde Pako öldü. Bekir’e başsağlığı diledik.
★★★
Şimdi yazımdaki köpek fotoğrafına dikkatlice bakın lütfen!..
Bekir vefat etti ve cenazesi vasiyeti üzerine Urfa’da babasının mezarının yanına gömüldü. Çabucak sonraki gün mezarının başında bir sokak köpeği ortaya çıktı. Köpek her gün mezarın başına geliyor, bazen üzerinde yatıyor, bazen de güneş batana kadar ayakucunda bekliyordu.
Çok farklı bir olaydı.
Dün bir defa daha Andree’e sordum. Bu olayın ne olduğunu tahminen o bilirdi. Şöyle dedi:
“Ben cenazeyle birlikte tıpkı gün Ankara’dan Urfa’ya geldim ve 10 gün boyunca her gün Bekir’in mezarında oturdum. Bu köpek 10 gün boyunca oraya geldi. Anlaşılmaz bir şeydi. Yüzlerce mezar arasında Bekir’i seçmişti.”
Sen büyük insandın benim sevgili arkadaşım, önünde hasretle, hürmetle eğiliyorum.