Kredi kartı kullanımında bütçe denetimini sağlamak hedefiyle tercih edilen düşük limitli kartlar, tüketicilere harcama disiplini sunsa da finansal derecelendirme ve süreç esnekliği açısından çeşitli kısıtlamaları beraberinde getiriyor.
Bankacılık ve kredi derecelendirme sistemlerinde kritik bir parametre olan “Kredi Kullanım Oranı”, tüketicinin toplam limitine kıyasla ne kadarlık harcama yaptığını temel alıyor.
Düşük limitli kartlarda yapılan harcamalar, toplam limitin büyük bir yüzdesini kapladığı için kredi kayıt ofisleri ve finansal kuruluşlar tarafından “yüksek risk” olarak değerlendirilebiliyor. Yüksek limitli bir kartta yapılan tıpkı ölçüdeki harcama ise düşük bir kullanım oranına denk geldiğinden kredi notuna olumlu yansıyabiliyor.
TAKSİTLENDİRME SÜREÇLERİNİ DE DOĞRUDAN ETKİLİYOR
Harcama kapasitesinin hudutlu olması, eser satın alımlarında taksitlendirme süreçlerini de direkt etkiliyor. Taksitli süreçlerde eserin toplam bedelinin kart limitinden düşmesi sebebiyle, düşük limitli kartlarda kullanılabilir bakiye süratle tükeniyor ve aylık taksit ödemeleri yapıldıkça kademeli olarak açılıyor. Bu durum, acil durumlarda muhtaçlık duyulabilecek finansal hareket alanının kısıtlanmasına sebep olabiliyor.
BAZI AVANTAJLARDAN EKSİK KALIYOR
Ayrıca bankaların sunduğu puan, mil ve özel indirim kampanyalarının değerli bir kısmı üst segment ve yüksek limitli kartlara tanındığından, düşük limitli kart sahipleri bu avantajlardan daha kısıtlı oranlarda yararlanabiliyor.
Finans uzmanları, yüksek limite sahip olmanın ve bu limitin ortalama yüzde 30’u kadar harcama yapmanın finansal prestij açısından daha istikrarlı bir model sunduğunu tabir etti.