Tıpta “tinnitus” olarak bilinen kulak çınlaması, dışsal bir uyaran olmaksızın kişinin kulaklarında veya beyninde ses algılaması durumudur; halk arasında gelip geçici bir durum olarak görülen “biri beni andı” inancından farklı olarak, bireyin özellikle yalnız kaldığında, iş yaparken veya uykuya dalarken sürekli hissettiği ve kaygı uyandıran bir yapıya sahip olan bu sesler, nadiren dışarıdan da işitilebilen türde olsa da en yaygın vakalarda yalnızca hastanın kendisi tarafından algılanan sübjektif bir deneyim olarak ortaya çıkar.
En güncel haberlere ve son dakika gelişmelerine Google üzerinden anında ulaşmak için bizi favorilerinize ekleyin.
kaynak olarak ekleyin
Kulak çınlamasının en temel kaynaklarından biri, iç kulakta yer alan ve halk arasında “salyangoz” olarak adlandırılan yapı içerisindeki işitmeden sorumlu hassas tüylü hücrelerin hasar görmesidir; ses dalgalarını elektrik sinyallerine dönüştürerek beyne iletmekle görevli olan bu hücreler, yüksek sese maruz kalma ya da yaşlanma gibi nedenlerle zarar gördüğünde beyne sürekli ve asılsız sinyaller göndererek kişinin kesintisiz bir çınlama sesi algılamasına yol açar.
Özellikle yüksek gürültüye maruz kalan kişilerde bu hassas tüylü hücrelerin zarar görmesi ya da yok olması sesin algılanma biçimini değiştirirken, ses dalgalarının beyne iletimindeki azalmayı telafi etmek isteyen beynin sinirlerde fazladan aktivite oluşturması, ortamda gerçek bir ses olmamasına rağmen spontan bir çınlama algısı yaratır; ancak bu noktada beynin ilgili bölgelerinin sesi işleme tarzı kişiden kişiye değiştiği için, aynı düzeyde çınlaması olan iki bireyden biri uykusuzluk ve yoğun kaygı yaşayabilirken diğerinin bu sese zamanla alışabilmesi, tinnitusun bireysel etkilerinin tamamen kişisel algı ve psikolojik faktörlere bağlı olduğunu gösterir.
Kulak çınlamasında özellikle dikkat edilmesi gereken bazı kritik durumlar bulunurken; tek taraflı çınlamalar nazofarenks tümörlerinden işitme siniri tümörlerine kadar ciddi hastalıkların habercisi olabileceği için derinlemesine araştırılmalı, nabız atışı şeklinde ritmik olarak hissedilen çınlamalarda ise mutlaka damarsal anomaliler ve vasküler hastalıklar açısından detaylı bir inceleme yapılmalıdır.
Kulak çınlamasına baş dönmesi, ani işitme kaybı, yüz felci, kulak akıntısı veya diğer nörolojik semptomların eşlik etmesi altta yatan farklı ve ciddi hastalıkların ipucu olabileceğinden şikayetler her zaman bir bütün olarak incelenmeli; bazen tüm detaylı tetkiklere rağmen görünürde belirgin bir neden saptanamayıp standart işitme testleri tamamen normal çıksa bile, çınlamanın devam etmesi durumunda iç kulaktaki hücreler ile işitme sinirinin birleşim noktalarında ilk etapta fark edilemeyen hasarlar olabileceği düşünülerek süreç daha ileri teknolojik testlerle titizlikle değerlendirilmelidir.
Tedavide temel amacın her zaman sesi tamamen ortadan kaldırmak olmadığı, öncelikle çınlamaya eşlik eden veya buna kaynaklık eden yapısal bir hastalık varsa ona yönelik bir tedavi planı oluşturulması gerektiği vurgulanmaktadır.
Altta yatan bir hastalığın tedavi edilmesinin mümkün olmadığı durumlarda temel hedef, beynin sesi algılama düzeyini ve buna bağlı gelişen kaygıyı azaltmak olurken; işitme kaybı da yaşayan hastalarda süreç daha kolay ilerleyebilmekte ve bu kişilere hem işitme kaybını gideren hem de içindeki frekans sistemleriyle tinnitusu maskeleyen özel işitme cihazları önerilebilmektedir. Hastanın çınlama frekansı ve şiddeti belirlendikten sonra cihaza tanımlanan beyaz gürültü sesleri veya kişinin sevdiği müzikler arka plana yerleştirilerek çınlama sesi başarıyla maskelenir; bu sayede hem işitme yetisi düzeltilir hem de çınlama algısı hafifletilerek yaşam kalitesi artırılır. İşitme kaybı bulunmayan hastalarda ise öncelikle çınlamanın mekanizması detaylıca anlatılarak kişinin duyduğu sesin tehlikeli bir beyin hastalığıyla ilişkili olmadığı gösterilir; çünkü yalnızca bu bilgilendirme ve kaynağı anlama süreci bile hastanın kaygısını dindirerek büyük bir rahatlama sağlayabilmektedir.
Kulak çınlamasının yaşam kalitesini ciddi ölçüde etkileyebildiği, uyku sorunlarına ve yoğun kaygıya yol açabildiği durumlarda bilişsel terapi gibi yöntemlerden sıklıkla yararlanılırken; klinik ortamda uygulanan çeşitli ölçekler ve anketler aracılığıyla çınlamanın kişinin günlük yaşamını ne derece etkilediği titizlikle değerlendirilmekte ve gerekli görülen tablolarda hastalar psikoloji veya psikiyatri desteğine yönlendirilmektedir.
İlaç tedavisinde son derece dikkatli olunması gerekirken, eğer bir vitamin ve mineral eksikliği ya da sistemik bir hastalık söz konusuysa öncelikle bu temel sorunların tedavi edilmesi büyük önem taşımakta; bu tür yapısal problemlerin bulunmadığı durumlarda ise kulak çınlamasını tamamen ortadan kaldıran kesin etkili bir ilaçtan bahsetmek mümkün olmamakla birlikte, bazı hastalarda kullanılan ilaçların psikolojik rahatlama sağlayan plasebo etkisi gösterebildiği bilinmektedir.