Onlar TV moderatörü ve gazeteci Şule Aydın, kimliği belgisiz bir kişinin emniyet ünitelerine gönderdiği ihbar e-postası nedeniyle karakolluk oldu.
Sürecin perde gerisini Cumhuriyet gazetesi muharriri Barış Pehlivan köşesine taşıdı. Pehlivan’ın aktardığı bilgilere nazaran, süreç şu biçimde ilerledi:
14 Nisan 2025 Pazartesi’nin sabah saatleri… Kendisini “Ahmet Türkeş” diye tanıtan biri, 81 ilin Emniyet müdürlüğüne birebir e-posta bildirisini attı. Husus kısmı dikkat cazipti: “YouTube Hakaret Dezenformasyon-Ajan kuşkusu.” Aradan birkaç saat geçtikten sonra, içişleri bakan yardımcılarından Ankara Emniyet Müdürlüğü’nün tüm ünitelerine de tıpkı bildiri iletildi.
“Sayın Yetkili” diye başlıyordu e-posta ve devam ediyordu: “Aşağıda bilgileri verilen toplumsal medya hesapları ve bilhassa YouTube kanalı üzerinden yayın yapan Şule AYDIN isimli şahsın, uzun müddettir sistematik formda Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni, cumhurbaşkanımızı, yargı mensuplarını ve Emniyet güçlerini maksat alan aşağılayıcı, alaycı, küçümseyici ve provokatif tabirler kullandığı tespit edilmiştir.”
“İhbarcı” vatandaş çabucak akabinde taleplerini sıralıyor ve cumhurbaşkanına hakaret, devletin kurumlarını aşağılama, halkı kin ve düşmanlığa tahrik ile casusluk kabahatlerinden Şule Aydın hakkında süreç başlatılmasını istiyordu.
Bitiyor muydu? Hayır. Şule’nin YouTube’daki “Tımarhane” serisinin “suç örgütü faaliyeti” kapsamında değerlendirilmesini istiyor, karapara aklama hatasından da farklı soruşturma açılmasını talep ediyordu.
Bitiyor muydu? Hayır. “İhbarcı” vatandaş, Şule’nin tüm toplumsal medya hesaplarının Emniyet Genel Müdürlüğü, Terörle Gayret Daire Başkanlığı, Siber Hatalarla Uğraş Daire Başkanlığı ve olmazsa olmaz Ulusal İstihbarat Teşkilatı tarafından koordineli formda incelenmesini de istiyordu.
Bitiyor muydu? Hayır. Şule’nin toplumsal medya hesaplarının “ivedilikle” kapatılmasını da arzulayan “ihbarcı” vatandaş, asıl kelamını sona saklıyordu. “Ajan Faaliyetleri” adlı başka bir başlık açılan e-posta iletisinde, Şule’nin “ulusal birlik ve kamu tertibine yönelik kasıtlı bir ruhsal harp faaliyeti yaptığından” şüphelenen kişi, gazeteci arkadaşımızın “temas halinde” olduğunu düşündüğü örgütleri ve istihbarat teşkilatlarını da yazmayı ihmal etmiyordu:
“Özellikle CIA, MOSSAD, MI6, DGSE, BND, PKK, FETÖ, DHKP-C, FETÖ ve gibisi düşmanca yapıların Türkiye’deki medya uzantılarıyla direkt ya da dolaylı temas içerisinde planlanıyor olma ihtimali güçlüdür.”
AKLA ZİYAN SUÇLAMALAR
Adının “Ahmet Türkeş” olduğunu sav eden “ihbarcı” vatandaşın e-posta bildirisi devam ediyor lakin bence kâfi. Özetle hiçbir kanıt gösterilmeden, maksattaki bir gazeteci için klavyedeki tüm harflere basılmış. Olağan bir ülkede, olağan bir sistemde, olağan bir devlette böylesi bir e-postanın daha birinci cümlede mecnun saçması olduğu düşünülür ve çöp kutusuna atılırdı. Lakin burası Türkiye ve bakın neler oldu, oluyor…
Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı, bu e-postanın gönderildiği 2025 yılında Şule Aydın hakkında soruşturma başlattı. Geçen nisan ayında da İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı’na bir talimat yazısı iletildi. Buna nazaran; bu ihbar evrak olarak görülüp “belgeler doğrultusunda Şule Aydın’ın suça mevzu paylaşımı yapıp yapmadığına dair kuşkulu olarak tabirinin alınması” istendi. Kısa mühlet sonra, İstanbul’daki savcı da Emniyet’e talimat verdi. Resmi yazıda Şule’nin “isnat edilen cürümden ötürü savunması” istendi. Şule de avukatı Gamze Pamuk ile birlikte karakola gidip sözünü verdi.
Avukat Pamuk özetle şöyle dedi:
“İhbar metni incelendiğinde; müvekkil hakkında ‘ajan’, ‘casus’, ‘yabancı istihbarat servisleri ismine çalışan medya unsuru’ gibi son derece ağır ithamlarda bulunulduğu; CIA, MOSSAD, MI6 üzere yabancı istihbarat servislerinin isimleri bilhassa sıralanarak müvekkilin kamuoyu önünde kriminalize edilmeye çalışıldığı görülmektedir. Fakat ceza hukukunda kıymetli olan suçlayıcı sıfatların yükü değil, bu isnatların somut kanıtla desteklenip desteklenmediğidir. Ceza sorumluluğu, soyut kanaatler üzerinden kurulamaz. Ortada ne maddi kanıt ne teknik tespit ne kabahat teşkil eden somut bir hareket ne de illiyet bağı bulunmaktadır. Bu haliyle kelam konusu ihbar; ceza muhakemesi bakımından ‘suç kuşkusunu somutlaştırabilen bir ihbar’ niteliğinde değildir.”
Soruşturma davaya dönüşür mü bilmiyorum. Bilemiyorum, çünkü bu etaba bile gelinmemeliydi. Şule Aydın soruşturmasında bir kere daha gördük ki bu ülkede gazetecilik yapmak, her sabah kimliği kuşkulu birinin hayal dünyasıyla adliyede hesaplaşmayı göze almak demekti.