Doğru insanı bulduğumuzda bunu anlayacağımıza dair tuhaf bir inancımız var. Güya bir yerlerde içimize yerleşen o mutlaklık bize “işte bu” diyecek. Her şey bir anda mana kazanacak, gelecek daha evvel hiç olmadığı kadar net görünecek ve karşımızdaki insanın hayatımızın sonuna kadar yanımızda olması gerektiğini içten içe bileceğiz.
Belki de bu yüzden bir alakanın hakikaten yanlışsız olup olmadığını anlamaya çalışırken daima işaret arıyoruz. Çok özlemek, vazgeçmemek, yıllar sonra bile birebir şahsa dönmek, birlikte geçirilen onca zaman… Hepsine bir mana yükleyip sonunda birebir yere varıyoruz: “Demek ki o benim end game’im.”
Peki ya bazen bu katılık aşkın kendisinden değil de bir şeyin yanlışsız olduğuna inanmak istememizden geliyorsa?
İlişkilerinin toksik olduğunu açıkça söyleyen fakat yeniden de “Biliyorum, o benim end game’im” demeye devam eden beşerler var hatta bunu o kadar sahipleniyorlar ki münasebetin kendilerine uygun gelmediğini bilmek bile kararlarını değiştirmiyor. Kulağa tuhaf gelse de toksikliği seviyorum diyebiliyorlar.
Bu noktada insan ister istemez durup düşünüyor; bir münasebetin bize ziyan verdiğini bilirken sebep hala hayatımızın sonuna yazıyoruz? Birini çok sevmek, onun bizim için doğru kişi olduğunu kanıtlamaya kâfi mi yoksa bazen bir insanı “end game” duyuru etmek, ondan vazgeçemediğimizi kendimize açıklamanın daha romantik bir yolu mu?
Aslında sıkıntı doğru kişiyi bulmaktan çok o insanın doğru kişi olduğuna sebep inandığımızı anlamakta.
İşte bu hissi
Romantik kıssalar bize yanlışsız insanı bulduğumuzda bunu bir biçimde anlayacağımızı öğretti. Bir bakış, bir tesadüf, yanlışsız vakitte gelen bir ileti, hiç beklemediğimiz bir anda karşılaşmak ve daha birçok mümkünlük. Güya hayat bize küçük işaretler bırakacak ve biz de onları birleştirip “demek ki bu kişi” diyeceğiz.
Gerçek hayatta ise maalesef işaretler o kadar kolay okunmuyor. Zira bazen bizi en çok heyecanlandıran insan bize en çok huzur veren insan olmayabiliyor. Daima düşündüğümüz, başka kaldığımızda özlediğimiz, kavuştuğumuzda bütün problemleri unuttuğumuz biri bize çok büyük bir aşk yaşıyormuşuz üzere hissettirebilir fakat o yoğunluğun içinde nitekim ne var? Sevgi mi, alışkanlık mı, kaybetme korkusu mu yoksa yalnızca belirsizliğin yarattığı o tanıdık heyecan mı?
Belki de “doğru kişi” ile “en yoğun hissettiren kişi” arasındaki farkı biraz daha konuşmamız gerekiyor. Bazen sakin bir alaka bize fazla sakin gelebiliyor ve kavgasız bir gün, karşılıksız bir bildiri kadar aklımızı meşgul etmeyebiliyor. Birbirimizi üzmediğimiz bir ilgi, daima barışıp yine aşık olduğumuz bir ilgiden daha az tutkuluymuş üzere görünebiliyor.
Peki ya biz huzuru sevgisizlik, kaosu tutkuyla karıştırıyorsak?
Bize öğretilen son
“End game” fikrinin bu kadar güçlü olmasının öbür bir sebebi var. Çocukluğumuzdan beri hayatın aşağı yukarı nasıl ilerlemesi gerektiğini biliyoruz: Doğarsın, büyürsün, okula gidersin, iş bulursun ve evlenirsin. Bir konutun, bir eşin ve bir ailen olur böylelikle kıssa aşağı yukarı tamamlanır.
Elbette bunu sahiden isteyen beşerler var ve bunda yanlış hiçbir şey yok lakin bir noktada şu soruyu sormak gerekiyor: Bunu sahiden biz mi istiyoruz yoksa artık hayatımızın o kısmının tamamlanmasını mı istiyoruz? Alışılmış ki de bu ayrımı yapmak kolay değil zira aşkın içine gelecek planlarını, aile beklentilerini, yaşımızı, etrafımızı ve yıllardır duyduğumuz o artık sıra sende cümlelerini de karıştırıyoruz. Sonra karşımızdaki insanın bizim için doğru kişi olduğuna değil de hakikat hayatın kapısını açan kişi olduğuna inanmaya başlıyoruz.
Kendine dönen ilişki
Doğru kişinin nasıl hissettirdiğini sormadan evvel, onun yanında bizim nasıl hissettiğimize bakmalıyız.
Kendimizden ne kadar vazgeçiyoruz? Daima bir şeylerin düzelmesini mi bekliyoruz? Sevildiğimizi anlamak için daima yeni işaretlere mi muhtaçlık duyuyoruz? Arkadaşlarımızdan, alışkanlıklarımızdan, hayallerimizden uzaklaşıyor muyuz yoksa bütün bunların içinde hala kendimiz olarak kalabiliyor muyuz?
Çünkü birini çok sevmekle onunla yeterli bir hayat kurabilmek birebir şey değil. Tahminen de doğru kişi her vakit kalbimizi en süratli çarptıran kişi değildir tahminen de bizi daima “Acaba?” diye düşündürmeyen, yanında kendimizi açıklamak zorunda hissetmediğimiz ve hayatımızı küçültmek yerine genişleten kişidir lakin bunun da tek bir formülü yok. Her alakanın lisanı, her insanın gereksinimi ve her aşkın ritmi farklıdır.
Belki de asıl sorun “Bu kişi benim end game’im mi?” sorusuna bir işaret bulmak değil de “Bu beşerle birlikteyken olmak istediğim kişi olabiliyor muyum?” diye sormak. Bazen bir insanı hayatımızın sonuna kadar sevmek isteyebiliriz bazen de hayatımızın makul bir periyodunda bizi çok sevmiş bir insan olarak bırakabiliriz. İkisi de bizim kendi yolumuz ve biri başkasından daha başarısız bir aşk değil.
End game tahminen de birinin bizi seçmesi değil, bizim hangi hayatı seçtiğimizi bilmek.
Fotoğraflar: @thesummeriturnedpretty