Kol kola girdiler, “Allah…Allah” diyorlardı
O gece onları yürütmüşlerdi. Hepsi yorgun, hepsi perişandı. Yolları kesilip kaçırılalı saatler olmuş, daha kurtarılacaklarına ait hiçbir işaret alamamışlardı. Teröristler ise son derece rahat hareket ediyordu. Bir köyden geçerken, köylülerin teröristleri alkışlamasına şaşırmıştı Osman. Daha da şaşırdığı ise köylülerden “Hadi T.C. askeri gelip de sizi kurtarsın” sözlerini duymasıydı.
Osman, yolda yürürken, yakınındaki teröriste “Bize ne yapacaksınız?” diye sordu. Terörist, “TC bizim üzere ateşkes duyuru ederse biz de iki gün içinde sizi bırakacağız” dedi. Bu konuşmayı duyan öteki bir terörist, arkadaşını “Konuşma!” diye azarladı. Saatler geçmek bilmiyordu. Saat 03.00 civarıydı. Gecenin bu saatinde ay ışığı ortalığı gündüz üzere aydınlatıyordu.
“TEK SIRA OLUN, KOL KOLA GİRİN”
Teröristlerde bir hareketlenme görüldü. Silahların sistemlerinin sesi duyuluyor, kimileri silahlarının şarjörlerini değiştiriyordu. Bir şeyler olacaktı. Artık, Osman da içinden “Bu gidişle sabahı göremeyeceğim” diye geçiriyordu. Osman Partal, yıldızlara baktı. Hamsiköy’ü, annesini, babasını düşündü…
Teröristlerdeki hareketlilik bir şeylerin habercisiydi. Çok geçmeden “Tek sıra olun, kol kola girin” sesi duyuldu. O an neler olduğunu, o katliamdan kurtulanlar anlatmakta zorluk çekiyor. Kol kola girerlerken, Osman’ın devresi “Tertip, bunlar bizi öldürecekler” dedi. Bu, tertibinin son sözleri olmuştu. Tahminen söyleyeceği bir şeyler daha vardı. Onları söylemeye fırsat bulamadı. Karşılarına geçmiş 30-40 terörist silahlarını birebir anda ateşlemeye başlamıştı. O harikulade katliamdan kurtulan Osman Partal, hayata tutunuşunu şimdi şöyle anlatıyor:
ÖLDÜĞÜMÜ SANIYORDUM
“Onlar silahlarını bize gerçek çevirdikleri sırada kelime-i şahadet getirip kendimi yere attım. Tarama sonucu mermilerden birisi bacağıma isabet etmişti. Vurulanlar üzerime düşüyor, kafama kurşun gelmemesi için kendimi muhafazaya çalışıyordum.
Hepimizin öldüğünden emin olmak için daima ateş ediyorlardı. Teröristlerin gittiklerini seslerinin uzaklaşmasından anladım. Ateşten altı yedi arkadaşımın sağ kurtulduğunu gördüm. Öbürleri delik deşik olmuşlardı. Can çekişen, hırıldayan, ağlayan, inleyen gençlerdik. Kimisi “anne”, kimisi “baba” diye bağırıyordu. Ben de kendimi öldü sanıyordum. Güya korkunç bir rüyada üzereydim. Ölüp ölmediğimi anlamak için kendime çimdik attım. ‘Bunlar bizi öldürecek’ diyen devremin parçalanmış beynini görünce bayılmışım.”
BİZE KATILIN, KURTULUN
Erdal Özdemir, Hatay-Serinyol’da bulunan 121. Jandarma Alayı’nda acemi eğitimini tamamlayıp bir hafta memleketi Denizli’de kaldıktan sonra, dağıtım olduğu Bingöl’deki birliğe katılabilmek için verilen buyruk gereği, hemşerileri Cengiz Evren, Ahmet Apak, Baki Umut, Ercan Kaçanoğlu’yla birlikte Malatya İl Jandarma Komutanlığı’na gitti.
Yaklaşık 50 asker, Malatya’dan iki midibüsle saat 12.00’de yola çıktılar. Asker oldukları anlaşılmasın diye kimisi kendilerine söylendiği üzere sakal bıyık bile bırakmıştı. Acemi birliğindeki son haftalarında sakal bıyık hür bırakılmıştı. Kimsenin yanında silah yoktu. PKK’nın kelamda “ateşkes” kararından ötürü bir hareket de beklemiyorlardı. Lakin, Denizlili Erdal Özdemir, araç şoförünün iki akaryakıt istasyonunda durmasına,
bir çobanla konuşmasına “kıl olmuş”, “Acaba, bu bizi PKK’ya ihbar mı ediyor?” diye aklından geçirmişti…
BİZE BİR KÖTÜLÜK YAKLAŞIYORDU
Yolculuk rahat geçiyordu. Bingöl’e 15 kilometre kala mola vermişlerdi. Türküler söylüyorlardı, fıkralar anlatıyorlardı. Erdal Özdemir, “Benim içim hiç rahat değildi. Gözüm daima sürücünün üstündeydi. Güya bize yanlışsız bir kötülük yaklaşıyordu. Telefon edişinden, düzgünce huylanmıştım. Güya bir yerlere haber veriyordu” diyordu.
Erdal Özdemir yaşadıklarını Doğan Kitaptan çıkan “33 KURŞUN” kitabım için şöyle anlatıyordu:
“Yolumuza devam ettik. Az ilerledikten sonra teröristlerin beyaz renkli bir kargo kamyonuyla yolu kestiklerini gördük. Başta, elleri silahlı 10-15 kişiydiler. Sonra sayı giderek artmaya başladı. Bizi de araçlarımızdan indirip tek sıra halinde durmamızı istediler. Daha sonra birisi beşerli sıra olmamızı istedi. Biz denilenleri yapıyorduk. On-on beş dakikalık bir yürüyüşten sonra ağaçlık bir yere getirildik. Midibüste bulunan çantalarımız bir kamyona konulmuş olarak getirildi. Yola çıkmak üzereyken, helikopterlerin sesi duyuldu. Bizden çalılıkların arasına yatmamız istendi. Uzun müddet orada yattık. Denileni yaptık. Helikopterler uzaklaştıktan sonra çantalarımızı alıp tekrar yola çıkarken, PKK’lıların sayıları da giderek artıyordu.”
Çalılıkların arasından çıkarıldıktan sonra ismini bilmediği bir köye getirildiklerini belirten Erdal Özdemir, “Köylüler bize gülüyor, kimileri yüzümüze tükürüyordu. Bunlar çok ağırıma gidiyordu. Kimileri ‘Mehmetçiğin haline bakın, Mehmetçiğin haline bakın’ deyip alay ediyorlardı. Lakin çaresizdik” dedi ve kelamlarını şöyle sürdürdü:
Gazi Erdal Özdemir
İNSAN KARDEŞİNE BUNU YAPAR MI?
“Yol boyunca PKK’lılar ‘T.C.’ye askerlik yapmayın. Şayet bize katılırsanız canınız kurtulur’ diyordu. Bizim halimiz oradaki köylüleri oldukça sevindirmişti. Ya da o denli görünüyorlardı. PKK’lıları Kürtçe bir şeyler söyleyerek alkışlıyorlardı. PKK’lılar da onlara bir şeyler söylüyor, muvaffakiyetlerini kutluyorlardı. Köyden çıktıktan sonra üç dört saat daha yürütüldük.
Ceplerimizi teker teker boşalttılar. Askerlerin parmaklarındaki yüzükleri bile aldılar. Benim de üzerimde bulanan parayı, Samsun sigarasını, jetonlarımı, çantamdaki spor ayakkabılarımı aldılar. Bu defa tek sıra halinde yürüttüler. PKK kümesinin önderlerinden birisinin, kendilerini hür bırakmaları için başbakanla pazarlıkların sürdürüldüğünü, onların cezaevindeki PKK’lıları bırakmaları karşılığında kendilerini bırakacaklarını, bırakmamaları halinde öldüreceklerini söyledi.
Bir çayı geçtikten sonra bir yerlerden haber beklediler. Bu arada bizi tek sıra haline getirdiler. O an artık kurtuluşumuz yoktu. PKK’lılara küfürler ediyor, bağırıp çağırıyorduk. Kimimiz son duamızı yapıyor, kimilerimiz son bir ümitle ‘Yapmayın, hepimiz kardeşiz, insan kardeşine bunu yapar mı?’ diyorduk.
ARKADAŞIMIN KANI, AĞZIMA AKIYORDU
Artık yapacak bir şeyimiz kalmamıştı. Karşımızda bizi öldürmeye karar vermiş bireyler vardı. Silahlar âdeta mevt kusuyordu. Gelişigüzel ateş ediyorlardı. O an hepimiz yerlerdeydik. Ben yere düşerken, üzerime kol kola olduğum öbür arkadaşım düştü. Daha sonra ölmediğini gördükleri bireylerin üzerine yeniden kurşun sıktılar. Ben de yaralıydım fakat altta olduğum için dikkat çekmiyordum. Bir mühlet sonra büyük bir sessizlik oldu. Daima kan kaybediyordum. Kısa müddette kan durdurulmazsa ben de ölecektim. Üzerime düşen arkadaşımın akan kanının ağzıma sızmaya başladığını fark ettim. Tahminen bu biçimde hayatta kalabilirim diye düşünüyordum. Uzun bir müddet sonra oradan beş kişi yaralı olarak hastaneye götürüldük. Olay yerinde tam 1.550 mermi kovanı bulunmuştu.”
PKK, kendine nazaran duyuru ettiği ateşkesi 24 Mayıs 1993’te 33 askerimizi şehit ederek bitirdi. Erdal, bu olayı yaşayan 5 isimden birisiydi. “33 KURŞUN” kitabım için kendisiyle konuşurken, arkadaşları için “Artık onlar yok” diyordu. Erdal Özdemir, Ankara’da er gazilerin aksiyonuna katılmış, rahatsızlanınca memleketine dönmüştü. Onun vefat ettiği haberi geldi. Tanıdığım, vakit zaman konuştuğum Erdal kardeşime Allahtan rahmet, sevenlerine başsağlığı diliyorum.