Dünyanın en eski ve en esaslı monarşilerinden biri olan Japonya Krizantem Tahtı, dışarıdan bakıldığında görkemin, zarafetin ve sarsılmaz geleneklerin simgesidir. Ancak bu görkemli yapının tam kalbinde, tüm dünyanın “Dünyanın en yalnız prensesi” olarak isimlendirdiği genç bir bayan yaşıyor: Prenses Aiko. İmparator Naruhito ve İmparatoriçe Masako’nun tek çocuğu olan Aiko’nun hayat öyküsü, çağdaş dünyanın orta yerinde katı geleneklerin ve ağır kuralların gölgesinde kalmış bir insanın üzüntülü portresini çiziyor.
DOĞUMUYLA BAŞLAYAN ÇELİŞKİ
Prenses Aiko’nun öyküsündeki en büyük ironi, koskoca bir imparatorun tek evladı olarak dünyaya gelmesine karşın, kendi geleceği üzerinde hiçbir kelam hakkının bulunmamasıdır. Japonya İmparatorluğu, 1947 yılında yürürlüğe giren ve köklerini geçmişten alan muhafazakar bir veraset kanunuyla yönetiliyor. Bu yasaya nazaran tahta sadece erkek varisler oturabiliyor.
Aiko, halkın %80’i üzere ezici bir çoğunluk tarafından sevilmesine ve geleceğin imparatoriçesi olarak görülmek istenmesine karşın, bayan olduğu için taht sıralamasına dahi alınmadı. Muhafazakar siyasetçilerin yasayı değiştirmeye yanaşmaması sebebiyle tahtın gelecekteki varisleri amcası ve akabinde onun oğlu olan kuzeni Hisahito oldu. Kendi ülkesinde bu kadar çok sevilip, kendi ailesinin geleceğinde bu kadar dışlanmış olmak, Aiko’nun yalnızlığının birinci ve en büyük temel taşı oldu.
ACIMASIZ TERCİH: YA AŞK YA SARAY
Prenses Aiko’yu asıl çaresizliğe ve derin bir yalnızlığa sürükleyen durum ise hayatını kiminle paylaşacağı sorusunda gizli. Saray kuralları, prensesin sırf kendi dengi olan bir “soylu” ile evlenmesine müsaade veriyor. Lakin İkinci Dünya Savaşı’nın akabinde Japonya’da imparatorluk ailesi dışındaki tüm asalet unvanları kaldırıldığı için, günümüzde ülkede Aiko’nun evlenebileceği hiçbir soylu erkek bulunmuyor.
Bu durum, genç prensesin önüne adeta ruhsal bir duvar örüyor ve onu iki acımasız seçenekle baş başa bırakıyor: Aiko ya kuzeni Mako’nun yaptığı üzere aşkı seçecek, sıradan bir vatandaşla evlenip tüm unvanlarını, haklarını ve ailesini geride bırakarak saraydan sürgün edilecek; ya da unvanını korumak ismine ömrünün sonuna kadar hiç evlenmeden, o devasa saray odalarında yapayalnız bir hayat sürecek.
ÇOCUKLUK KABUSU
Aiko’nun dünyadan izole edilmişliği yalnızca büyüdüğünde karşısına çıkan yasalardan ibaret değil; bu yalnızlık onun çocukluk travmalarına kadar uzanıyor. Şimdi 8 yaşındayken gittiği okulda öteki erkek çocuklarının fizikî ve ruhsal şiddetine, yani ağır bir akran zorbalığına maruz kaldı. Yaşadığı derin anksiyete nedeniyle okulu reddeden küçük prenses, uzun müddet boyunca sınıfa lakin annesi İmparatoriçe Masako’nun elini tutarak ve yalnızca birkaç saatliğine adım atabildi. Akranlarıyla bağ kurması gereken en hassas yaşlarda, saray duvarlarının arkasında neredeyse hiç arkadaşı olmadan, müdafaalar ve katı protokoller arasında büyümek zorunda kaldı.
KENDİ YOLUNU ÇİZİP İŞ BULDU
Ancak Prenses Aiko, tüm bu baskılara, travmalara ve önüne konulan pürüzlere karşın yazgısına küsmeyi reddediyor. Gakushuin Üniversitesi’nde Japon Dili ve Edebiyatı kısmını muvaffakiyetle tamamlayan prenses, sarayın konforlu fakat boğucu yalnızlığına sığınmak yerine hayatın tam içine karışmayı seçti.
Bugün Aiko, Japon Kızılhaç Derneği bünyesinde tam vakitli ve sıradan bir çalışan olarak vazife yapıyor. İnsani yardım çalışmalarında etkin rol alarak, acı çeken insanlara yardım eli uzatıyor ve o çok özlediği “sosyal bağı” halkıyla kuruyor. Japon halkı tarafından adeta bir pop yıldızı üzere sevilen, gittiği her yerde samimiyetiyle kalpleri fetheden Aiko, kuralların getirdiği o soğuk yalnızlığı, hayatın içinde var olarak ve çalışarak aşmaya kararlı görünüyor.