Bir müddettir şiddetli geçimsizlik yaşayan bir çift, Aile Mahkemesinde karşılıklı boşanma davası açtı.
Yerel mahkeme, erkeğin her gün alkol alması, eşine küfür ile hakaret etmesi ve sorumsuz davranışları sebebiyle tam kusurlu olduğuna karar verdi.
Ancak taraf vekillerinin başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırarak belgeyi yine görülmek üzere birinci derece mahkemesine gönderdi. Yeniden yapılan incelemede Aile Mahkemesi tarafları eşit kusurlu bularak bayanın tazminat taleplerini reddetti.
Dosyanın temyiz edilmesiyle incelemeyi tamamlayan Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, emsal bir karara imza attı.
EŞİT KUSUR DEĞERLENDİRMESİ HUKUKA AYKIRI BULUNDU
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, erkeğin hakaret ve alkol kullanımındaki sürekliliğe karşılık bayanın şiddet hareketinin tek bir olayla sonlu kalmasını dikkate alarak tarafların eşit kusurlu sayılmasının gerçek olmadığını belirtti. Erkeğin, bayana kıyasla daha ağır kusurlu olduğu vurgulandı.
KİŞİLİK HAKLARINA SALDIRI SAYILDI
Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin karar metninde şu sözlere yer verildi:
“İlk Derece Mahkemesi tarafından erkeğe yüklenilen, davacının aile yaşantısını olumsuz yönde etkileyecek halde her gün alkol aldığı, eşine karşı küfür ettiği, ‘eşeksin, hayvansın’ diyerek eşini aşağıladığı, hakaretlerde bulunduğuna dair aksiyonlarının sürekliliği, bayanın da erkeğe karşı şiddet aksiyonunun bir sefere mahsus olması sebebi ile, boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu yönünde kusur belirlemesi yanlıştır.
Mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışlara ve bilhassa bayana yüklenen fizikî şiddetin karşılıklı olmasına nazaran evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davalı karşı davacı erkeğin, davacı karşı davalı bayana göre daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.
Bu konu gözetilmeden yanılgılı kusur belirlemesi ve kıymetlendirme sonucu tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerçek görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir. Boşanma yüzünden zedelenen kusursuz yahut daha az kusurlu olan tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddî tazminat isteyebileceği, tıpkı maddenin ikinci fıkrasında boşanmaya neden olan olaylar yüzünden kişilik hakkı taarruza uğrayan tarafın, kusurlu olan öteki taraftan manevî tazminat olarak uygun ölçüde bir para ödenmesini isteyebileceği öngörülmüştür.
Evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda tazminat isteyen bayanın ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, erkeğin kusurlu hareketlerinin bayanın kişilik haklarına taarruz teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından oburunun maddî dayanağını yitirdiği anlaşılmıştır.
O halde, Mahkemece, tarafların toplumsal ve ekonomik durumları, adalet kuralları da dikkate alınarak bayan faydasına uygun ölçüde maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı formda karar kurulması hakikat görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.’’