‘Ölü Deniz’ isimli stand-up gösterisinin Youtube’ta milyonlarca kişi tarafından izlenmesinin akabinde iktidara yakın isimler tarafından gaye gösterilmesiyle tutuklanan komedyen Deniz Göktaş, sosyal medya hesabından birinci kere paylaşım yaptı.
Sosyal medya platformu X’ten bir paylaşım yapan GÖktaş, keyfinin yerinde olduğunu söylerken, “ierleyen günlerde façayı bozmamak için güzel hissetmiyorken “iyiyim” diyebilirim. O durumda bir yerlere göz kırpma emojisi koyarım” tabirlerini kullandı.
Göktaş, bildirisinde gözaltı ve tutuklanma sürecinde yaşadıklarını esprili bir lisanla bu türlü anlattı:
“Karatepe Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’ndan herkese selamlar. Merak eden varsa içten bir halde söylüyorum, keyfim yerinde. İlerleyen günlerde façayı bozmamak için güzel hissetmiyorken “iyiyim” diyebilirim. O durumda bir yerlere göz kırpma emojisi koyarım.
Birçok açıdan nostaljik bir tecrübe oluyor. Yıllar sonra televizyon izliyorum ve alaturka tuvalet kullanıyorum. Üstüne bir de Dünya Kupası eklenince 2002 yılında maça yetişmek için okuldan konuta koşan Çocuk Deniz’e döndüm fakat şişman Ronaldo’suz tıpkı keyfi vermiyor. Bu arada reklamlar düzgünce problem olmuş. Kantinden AdBlock istemek için dilekçe yazmayı düşündürdü. Daima meşrubat içen Boran Kuzum ve Feyyaz’ı görüyorum. Umarım müstakil bir mesken alacak kadar düzgün bir kaşeye anlaşmışlardır. Yoksa çekilecek zahmet değil. Nihat Kahveci’ninkini mesken de kurtarmaz. “Kuşkaş ne topçuydu be!” Bir de yağcılık üzere olacak ancak TRT 2 çok düzgünmüş. İlaçlarıma şimdi ulaşamamışken Kiarostami’nin Kirazın Tadı antidepresan üzere imdadıma yetişti yeniden. Yemekler ODTÜ yemekhanesiyle tıpkı. Dışarıdayken günde 1,5 öğün yiyordum, burada 3 öğün yiyorum vakit geçsin diye. Diş fırçalama işini de günde ikiye çıkardım, yeniden vakit geçsin diye. Alaturka tuvalet de daha sağlıklı diye duymuştum. O denli değilse bile buradan çıkana kadar söylemeyin, motive kakalarımın tadı kaçmasın.
‘HER ÇEKİMDE SIRITTIĞIM İÇİN…’
Bildiğiniz üzere kendi isteğimle dönüp teslim olmama karşın aksi kelepçe yapmak istediler. İsteğim olmadığını söyledim. Güç kullanarak yaptılar. Ulu direnişim yaklaşık 4 saniye sürdü. Polisler 2 katım n’apayım? Sonra emniyette birisi, “ya aslında sosyal medyaya içerik üretmek için” demiş olmalı ki; restoranda tam yemek yiyecekken “arkadaşlar bir saniye bozmayın” deyip masanın fotoğrafını çeken influencer tatsızlığında, aksi kelepçeli görüntülerim çekildi; önden, arkadan, yandan. Hepsinde bir formda kameramanı bulup sırıttığım için uzak-arka açıyı yayınlayabilmişler.
Yapıcı bir tenkit: Vatan Emniyet binası dökülüyor. Çalışanlar sıcaktan baygınlık geçiriyordu. Osmanlı’dan kalma klimalar var ve onlar da çalıştırılmıyor. Yalnızca amirlerin odasında son model klima var. Bu memurlar sadece siz istiyorsunuz diye kendilerine hiçbir ziyanı olmayan ve hatta tahminen sempati duydukları insanlara berbat polis rolü yapıyorlar. Duygusal yükü ağır olmalı; müstakil konut verseler yapmam. Bari bir klima alın. Yeri gelmişken söylemeden geçemeyeceğim, bu iki günlük kısa mesaim gösterdi ki Behzat Ç. ve Bir Zamanlar Anadolu’da kurmaca değil belgeselmiş, bütün diyaloglar ve karakterler birebir gerçekmiş.
Uçağa binmeden evvel internetteki son dakikalarımda gördüğüm son şey “ailesinin gözüne girmek için kendini yakıyor, yazık!” usulü yüzeysel ruhsal tahlillerdi. Annemin Airbnb’de biblo kırdığı için ağıt yakması ve babamın hakikaten yeterli bir baba olması dışında bütün anlattıklarım kurmacadır. Latife yazabilmek için uydurduğum hayali çatışmalardır. Kişi ve kurumlar gerçek değildir. Mizahi bir yaklaşımdır. Pardon, mahkeme lisanına alıştım; siz bari latife açıklattırmayın.
‘AİLEMİN ARKAMDA OLDUĞUNU BİLİYORUM’
Kendimi bildim bileli hiçbir mevzuda baskı yapmamış, bana dair beklentiye girmemiş, çöp adam bile çizsem duvara asmış can dostlarımdır ikisi de. Her anne-baba kadar muhafazacı ve dertlidirler. 2023’teki birinci Harbiye gösterimden sonra bile “Psikolog olsan keşke, boş vakitlerinde stand-up yaparsın” düzeyinde klişe; “yurtdışında İngilizce yapsan olmuyor mu?” diyecek kadar oğullarını gözlerinde büyütmüş insanlardır. Hemfikir olmasalar da bütün saçma kararlarımın arkasında durdular, bu şovda de o denli olduğunu biliyorum, huzurlarınızda ikisini de öpüyorum.
Bu gösteriyi ne bir karşılık umarak ne de bir an bile bahadır hissederek yayınladım. 7 yıl boyunca mükemmel bir hayat yaşadım. 25 yaşıma kadar içedönük, vefatına karamsar, her şeyden şikâyet eden bir insan olarak; hobi düzeyinde yirmi seyirciye stand-up yapsam gereğince memnun olacakken yüzlerce şovda binlerce beşerle birlikte güldüm, yüzlerce yeni arkadaşım oldu, çok kalabalık ve sevgi dolu hissettim. Üstüne ihtiyacımın çok üstünde para kazandım.
Gencecik beşerler üniversiteleri korumak için, birçok bahiste tıpkı düşünmedikleri belediye liderlerine haksızlık yapıldı diye başlarına bu kadar bela alırken, “politik mizah” yaptığını sav eden biri olarak en zararsız cümleleri bile ‘ama bunu yanlış anlarlar mı?’, ‘burayı manipüle edip sana saldırırlar mı?’ telaşlarıyla silmekten, etrafından dolanmaktan sıkıldım. O kadar sıkıldım ki, sorunum epey yüksek olan endişemi aştı.
Gözaltı gecesi uyuşturucu testi sonrası götürüldüğüm hastanede beni görünce heyecanla el sallayan yetmiş yaşında teyze ise, ferdî kasvetimi hayalimin ötesinde bir memnuniyete dönüştürdü. “Halk beni anlamadı ve başıma işler geldi” diye beklerken, “Halk beni anladı ve başıma işler geldi” oldu. WIN-WIN.
Temel düzeyde Türkçe bilen, gösteriyi sahiplenen ve dayanışma gösteren herkese sevgiler. Gündemi salıyorum, kararlıyım bu sefer Moby Dick’i bitireceğim. Size dışarıda kolaylıklar.”