Osmaniye’de Yükseköğretim Kurumları Sınavı’nın (YKS) ikinci oturumu olan Alan Yeterlilik Testi’ne (AYT) katılmak için imtihanın yapıldığı okula son saniyelerde ulaşan lakin geç kaldığı söylenerek kapıdan çevrilen 18 yaşındaki Rümeysa İşçi, imtihan günü yaşadığı mağduriyeti ANKA Haber Ajansı’na anlattı.
Olayın tesirini hala atlatamadığını lisana getiren Rümeysa İşçi, şunları söyledi:
“Sabah erkenden yola çıkmamıza karşın trafik yoğunluğundan son bir dakika kala okulun önündeydik. Yetişmiştim ve iki kapı da açıktı. Vazifeliler benim geldiğimi görünce kapıyı yüzüme kapattılar. Orada kendi aralarında çelişki içerisinde alsak mı almasak mı diye konuştular. Ondan sonra beni almadılar. Benim hala saniyelerim vardı fakat buna karşın beni almadılar. Oradaki velilerin ‘Bu kız vaktinde geldi, alın’ demesine karşın beni almadılar. İmtihana giremedim” diye konuştu.
“TÜM EMEKLERİM BİRKAÇ SANİYEYLE ÇÖP OLDU”
Yaşadığı mağduriyet sebebiyle ilgili ünitelere şikayette bulunduğunu aktaran Rümeysa İşçi, “En büyük hayalim hemşirelik benim için hayal olarak kaldı. Ben çok çabaladım, çok emek sarfettim, çok yoğun bir periyottan geçtim” dedi.
Sınava giremediğini, emeklerinin karşılığını alamadığını anlatan Rümeysa İşçi, şöyle devam etti:
“Bu bir vicdan ve insanlık sorunu. Şayet oradakiler insanlıktan nasibini almış olsalardı bana yardımcı olurlardı. Kendi çocukları da olabilirdi. Kendi çocukları olsa onlara da mı o formda davranacaklardı? Çok mağdurum, çok üzülüyorum. Saf bir emek, saf bir efordu. Benim bir yıllık emeğim boşa gitti. Ben şimdi ne yapacağım? Tüm uğraşlarım tüm emeklerim birkaç saniyeyle çöp oldu. Ben şunu sorguluyorum. Oradaki ÖSYM görevlisinin kendi çocuğu olsaydı birebirini yapabilecek miydi? Onu o formda bırakmaya içi elverecek miydi?”
ANNE NAZİFE İŞÇİ: “MAĞDURİYETİMİZİN GİDERİLMESİNİ İSTİYORUZ”
Anne Nazife İşçi ise şunları söyledi:
“Veliler bahçede sohbet ediyorlardı. Her iki kapı da açıktı. Kapılar açık olduğu halde bizi görüp kaçtılar ve bütün veliler hala içerideydi. Biz giremedik. Giremediğimiz için mağduruz. Kızım kendince çok çalışmıştı. Hiçbir özel eğitim almamıştı. Hastanede staj görüyordu. Staj sonrası kütüphaneye gidip orada ders çalışıyordu. Bazen kütüphaneden gece yarıları geliyordu. Tek hayali bu sene kazanıp hemşire olabilmekti. Hemşireliği çok istiyordu. Bir an evvel derslerinde başarılı olup, imtihana girip, hemşirelik istiyordu. Zira bizim beklemek üzere kalmak üzere bir alternatifimiz yoktu. Çalışkan bir öğrenciydi, çalışıyordu. Kararlıydı ancak bu türlü bir durumla karşılaşacağımızı hiç bilememiştik. Bu duruma maruz kaldık. Neye uğradığımızı bilemedik. Yapılan hareket hiç güzel değildi. Söylenecek bir söz bulamıyorum. Bizim bu mağduriyetimizin giderilmesini istiyoruz.”