Türk basınının en kıymetli müelliflerinden, usta gazeteci Bekir Coşkun’un ortamızdan ayrılışının üzerinden 6 yıl geçti. Yazdıkları hâlâ okunmaya, paylaşılmaya devam ediyor. Bekir Coşkun’un eşi Andree Hanım ile Ayvalık’taki konutlarında buluştuk. “Bekir, en memnun, en huzurlu günlerini SÖZCÜ’de yaşadı. Yazılarına hiç müdahale edilmedi” dedi. Hepimizin çok bedel verdiği Bekir abiyi ondan dinledik.
‘RUHUMA DOKUNAN GÜÇ…’
– Bekir abide sizi etkileyen neydi?
Bazı beşerler vardır, birinci cümlede sesinin tonu, gözündeki sıcaklık, gülüşünün içtenliği kalbine işler. İşte Bekir bu türlü idi. O anda ruhuma dokunan bir güç oluştu. O da o denli hissetti, zira çok aşık olduk birbirimize. Kendimi unutturacak kadar huzurlu hissettirdi. Kalbiyle konuşmayı bilen bir insandı.
– Onu nasıl tanımlarsınız?
Romantik ve his dolu bir insandı. Sevdiği kişiyi bedelli ve özel hissettirirdi. Özel anlar yaratmayı severdi. Bazen beklenmedik bir bakış, bazen bir bildiri… Konutun duvarlarına “SÇS” (Seni çok seviyorum) diye yazardı.
– Mizahi tarafı nasıldı?
En sıradan anda bile komik bir ayrıntı yakalar, gergin bir ortam varsa esprileriyle insanları rahat hissettirirdi. Gülümsemeyi, huzuru bulaştıran biriydi.
– Bekir abi en çok neye gülerdi?
Aslında onu güldürmek kolaydı. Anlattığınız her şeyden mizah çıkarırdı. Hatta onun bilmediği bir şeye ben gülerken sebebini bilmeden bir bakarım o da gülmeye başlamış. Hem de çok içten gülerdi. Bu hallerini çok seviyordum ve eğleniyordum.
‘BU BİR DİRENME SAVAŞIYDI’
– Birlikte yaşadığınız en güç periyotlar hangileriydi?
Özellikle gazetecilik mesleğinde siyasi baskılar, soruşturmalar ve çalıştığı kurumlardaki ayrılıklar oldu. Fakat yazılarından hiç ödün vermedi, hiç eğilmedi. Baskı arttıkça mesleğine daha sıkı sarıldı. Şunun şuurundaydı; bu tıp baskılar yalnızca bireyi değil, toplumdaki bilgi akışını da tesirler, toplumun haber alma özgürlüğü daralmasın diye kendinden çok şey verdi. Bu bir direnme savaşıydı onun için. En zoru sıhhat sıkıntıları oldu. 2017’den itibaren kanserle gayret ederken yazılarına orta vermek zorunda kaldı. Hatırladıkça içim çok acıyor.
Andree Coşkun, Gökmen Ulu’nun sorularını yanıtladı.
Okurları, onun yazılarında daima kendini gördü
– Yazı yazarken nasıl bir ruh haline girerdi?
Sakin bir yalnızlık içinde, bilhassa gece yazmayı severdi. Sanırım iç dünyasını daha çok duyduğu vakitler olduğu için. Hislerini saklayamazdı, bu hali yazılarına yansırdı. Yazılarının birinci okuru daima ben olurdum. Bence beşerler onun yazılarında ele aldığı bahse, onun açtığı öteki bir pencereden bakıp, kendilerini görüyordu. Dostluk, adalet, özgürlük, tabiat sevgisi, etraf şuuru üzere üniversal bahisleri ele alırdı. Sade, kısa, akıcı ve mizahi bir üslupla, en ağır, güçlü mevzuları, karmaşık fikirleri bile anlaşılır hale getirirdi. Bekir kanılarını, hislerini dürüstçe ve samimiyetle paylaşan, hassas, empati gücü çok yüksek bir insandı. Natürel ki kişilik özellikleri direkt yazılarına yansıyor; bu da okuyucunun hislerine dokunuyor, sevgi ve sadakat tabiatıyla oluşuyordu.
– Toplumun bilmediği bir tarafını paylaşır mısınız?
Çok kıskançtı. Ancak doğal karşılardım. Sonuçta akrep burcu. Kendimden hisse çıkartırdım zira ben de akrep burcuyum.
Bekir abi Postal ile…
‘ONLAR KONUTUMUZUN BİREYİYDİ’
Bekir Coşkun’un, köpeği Pako’ya yazdığı mektuplar büyük ilgi gördü. Köpekleri Postal, Bekir Coşkun ile tıpkı devirde kansere yakalandı. Bir ayağı kesildi. Andree Coşkun, “Beslediğimiz köpekleri her vakit konutumuzun bir bireyi olarak kabul ederdi. Onlar bizim çocuklarımızdı” dedi.
Bekir gitti ben onda kaldım
– Onsuz hayat nasıl?
Bekir hastalığını öğrendiği vakit birinci yansısı şöyle oldu: “Andree, ölmekten asla korkmuyorum, seni kaybetmek beni korkutuyor.” Fakat ben onu kaybettim. Onsuz kaldım!.. Yokluğuyla soğuk bir dünya, içimde hiç sönmeyecek bir ateş bırakıp gitti Bekir’im. Yakın arkadaşlarım bir psikologdan takviye almamı önerdi. Uzun bir yas devri yaşadım. Bekir’in kardeşleri, yeğenleri beni hiç yalnız bırakmadılar. Yanımda her vakit bir ‘Coşkun’ oldu. Ben onlar için Bekir’in emanetiyim.
Bekir Coşkun ve Fransız asıllı İstanbul doğumlu Andree Hanım 40 yıl evli kaldı.
‘URFALI OLDUM’
Ama onsuzluğa bir türlü alışamıyorum, her yer onu hatırlatıyor. Bilhassa memleketi Urfa… Oraya gidince dönmek istemiyorum. İnanır mısınız, kendimi Urfalı hissetmeye başladım. Ayrıyeten meslektaşları, arkadaşları, benim arkadaşlarım daima yanımda oldu. Yedinci yılına giriyoruz, hepiniz beni arıyorsunuz. Bekir gitti, ben onda kaldım ve sanırım hiçbir vakit çıkamayacağım. Keşke artık bu röportajı onunla yapıyor olsaydınız, ben de başımı onun omzuna koyabilseydim.
(FOTOĞRAFLAR: ZEKERİYA ALBAYRAK)
Bekir Coşkun’un 30 Eylül 2020 tarihli köşe yazısı
Yazı bilmem
Yazarım yazı bilmem…
Bu yaz bu türlü geçti…
Gelecek yazı bilmem…
★
Korona belasının birinci günleriydi…
Henüz kimse işin ciddiyetini anlayamamıştı… Sevgili hekimimiz Prof. Dr. Mehmet Oral, Andree’yi arayarak “Kemoterapilerden ötürü Bekir Bey’in bağışıklık direnci yok, birinci sınıf gaye… Onu üstteki odalardan birisine çıkartabiliyorsanız çıkartın. (Benim Postal’ı bırakıp üst çıkmayacağımı biliyor) Çok hijyen bir ortamda olması lazım… Kimse şimdi felaketin farkında değil…” demişti…
Birkaç gün sonra korona patladı…
Tabutlar, kireç kuyuları, tam bir dehşetti…
Yaklaşmak, sarılmak, el sıkmak, kucaklaşmak yasaktı…
Maskeler, kolonyalar çıkmıştı ortaya… Türkiye 5 senede tükettiği kolonyayı bir ayda bitirdi… Kimse kimsenin elini sıkmıyor, zibidileri saymıyorum, durakta, otobüste, metrolarda beşerler kurallara uyuyorlardı…
★
O sabah Andree ile karşılaştığımızda üç metre uzakta durdu, kollarını bir bebeğe sarılıyormuş üzere yapıp, iki yana salınmaya başladı…
Sarılmamız böyleydi artık…
O an bir bebek olup uçtum sevgilimin kucağına…
Bebektim… Uzun hayat vardı önümde, büyüyecek, okuyacak, başaracak, gazeteci olacaktım… Mahkeme koridorlarında merhum babamın ismi “Mehmet Zeki Oğlu…” diye daima geçecekti… Korkacaktım, fakat peltek dilimi tutamayacaktım…
Burası en emniyetli yerdi işte; sevgilimin kucağında bebek…
O gün bir bebek üzere ağladım…
★
Bir yaz bitti…
Çoğumuz meskenlere kapalı geçirdik yazı… Ne plajlar eskisi üzereydi, ne parklar… Polis, zabıta endişesinden “acaba maskem duruyor mu” diye burnumuzu yoklayıp durduk…
Virüsün korkusu hayatın üzerine bir kara bulut üzere çökmüştü bir kere…
Hayallerin birçok kursaklarda kaldı…
Hüzünle bir yazın gerisinden bakıyoruz…
★
Üzülmeyin…
Yaşama hürmetimiz, hasretlerimiz, hasretlerimiz, sevgilerimiz, hayallerimiz, düne nazaran çok daha fazla…
★
Bu yaz bu türlü geçti… Gelecek yazı bilmem…